Capítulo XIX: Anti-Caronte

Décimo noveno capítulo da novela por entregas «A senda de sal» de F. J. Fernández Davila


Nos meses seguintes as viaxes gañaron frecuencia. Non foron tantas como para atraer a atención dos alemáns, pero si suficientes como para salvar a máis persoas na auga das que coñecía en terra. Fillo de pescador, sentíame unha persoa inversa. Na vez de extraer peixe das profundidades e vendelo na costa, faciamos colleita de xente e sementabámola no mar. Faenabamos nas faldras dos montes, nas foces dos ríos, baixo as follas aguilloadas das árbores de area, e por entre os rochedos batidos de escuma de sal.

Case sen percibilo, O Formigillo e mais eu comezamos a gozar de recoller xente na costa; de roubarlle almas ao demo nas portas do inferno para arrastralas mar a dentro, mundo adiante, ata o medio da nosa particular Estixia. Alí producíase a ascensión aos mercantes, todos escuros e sen bandeira.

Nese tempo o océano descoñecido deixara de ser un refuxio para converterse nunha obsesión. Soñaba con el, pensaba nel a todas horas e, cando remataba unha travesía, non chegaba momento de ver ao inglés de volta no peirao para comprar, unha vez máis, todo o peixe da miña bodega.

Na cuberta do barco pisaron botas de toda condición: homes grandes feitos pequenos, caudillos sen cabalo, mulleres fermosas amoucadas polo desgaste da fuxida, vellos transparentes de tan luídos polo tempo e nenos, moitos nenos. Estes eran, sobre todos, os que máis me partían o corazón. Non podía imaxinar que houbera ningunha razón no mundo para facer sufrir a un cativo.

Moitas veces, na calma do azul máis intenso, figurárame topar con algún deses alemáns, que empurraran a tantas persoas a deixalo todo e precipitarse ao mar. Sentía os dentes baixo presión e a musculatura da cara tensábaseme mentres recordaba o desfile da Lexión Cóndor, Vigo abaixo, cara os barcos estomballados no porto.

Proxectada na parede interna do meu cranio de adolescente, podía ver en branco e negro como eses mesmos soldados recollían cadanseu fusil das costas, e beliscaban unha masa informe de xente coas puntas frías e afiadas. Tiñan os ollos de cristal, coma se alguén lles roubase a alma, e golpeaban con forza a xente, baixo o berro fedorento dunha magra caveira. Aquel espectro do meu soño era un home enfundado nun abrigo longo, de coiro negro, que dirixía as operacións. A masa informe de xente remataba sempre por converterse nunha grea de vacas, que penetraba presa do pánico na néboa mesta e descarnada, da que non se vía o fin.

Moitas veces fixei o plano na faciana do home-caveira, tantas que quedou gravada en min coma unha desas táboas do Via Crucis; esas que durante moitas misas aburridas analizara na antiga igrexa de Panxón. Aquela cara foi por sempre a cara do demo, ese demo ao que eu lle roubaba as almas nas portas do inferno para deixalas no medio do mar.

Unha noite despois da pesca, volvín buscar o seu rostro na miña cabeza. Quería entender os seus ollos sen pálpebras e ler as palabras que fuxían dos seus beizos translúcidos. Pero algo non foi como debía na metraxe daquela película endiañada. Debín facer moito ruído co pensamento, ou se cadra cheiraba a peixe de máis. Non sabería dicir por que. O que sei é que, ao facer zoom sobre aquel home e buscarlle o primeiro plano de noticiario, os seus exorbitados globos oculares agardaban por min e fitaban cara o obxectivo con carraxe. Eu quedei petrificado baixo o seu influxo, coma se a miña mente se conxelase nunha foto de pedra.

Miroume con tino e paciencia, memorizando cada unha das miñas faccións, e sentín no meu corpo delgado un insoportable fedor a tripa podre.

RESUMO

Tras escoitar do vello a segunda viaxe de transporte de refuxiados, a escritora decide afondar na época e investiga un pouco. Así descobre a historia das irmáns Touza. Galicia é naqueles tempos unha ruta de fuxida da Segunda Guerra Mundial. O vello mariñeiro, que pasou tantos anos no exilio ao acubillo dunha potencia estranxeira, non foi o único en axudar aos migrantes. El e o Formigillo, o seu pequeno vapor de pesca que ten por corazón unha máquina enfeitizada, eran parte dun evento maior.

Capítulos anteriores

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Capítulo XIX: Anti-Caronte