Capítulo XVII: Candea

Decimosétimpo capítulo da novela por entregas «A senda de sal» de F. J. Fernández Davila


No clarear do terceiro día, entre restos de flotadores, roupas e utensilios de madeira, arrodeados por unha enorme mancha de aceite e gasóleo, apareceu un mercante sen nome nin bandeira. Era grande e de cor negra, con dúas chemineas fumegantes, e a lonxitude de todo o peirao da lonxa de Vigo.

Achegouse a nós amodo e con delicadeza, coma se fose unha man de xigante querendo recoller unha bolboreta da auga. Gustei de ser gaivota naquel momento, para poder admirar no aire a tan grande balea arrimada a un vapor tan pequeno.

Dende a alta borda, que parecía estar pendurada do ceo, asomaban cabezas curiosas, contentas de atopar a aquela xouba no mar. Había frontes de homes fortes, pero tamén había nenos, mulleres e homes doutro tipo. Todos eran seres diminutos cos ósos debuxados na pel; almas en pena, coma as do meu barco, que mostraban un brillo diferente nas pupilas.

Pouco a pouco e con debilidade ascenderon os adultos pola escada tendida sobre o inmenso casco. Tamén o intentaron os rapaces, e chegaron triunfantes os máis maiores. Para os pequenos, descolgaron unha cesta de corda, que escorregou polo ferro pintado, de arriba a abaixo e de abaixo arriba. Así recuperaron ao bebé da moza do cabelo roxo, que lle caera dos brazos ao trepar pola corda. Saltaron varios mariñeiros a por el, e rescatárono aterecido, feito porcelana. Montárono na cesta en brazos do anxo que sabía transplantar alentos, e xa choraba arreo ao dobrar a varanda.

Cando estiveron todos arriba, retiraron a escada, sen que eu quixera unirme o grupo de navegantes. O Formigillo era un animal exhausto, próximo á inanición. Daba pena miralo, enchoupado de aceite. Coa respiración entrecortada e intermitente, exhalaba vectores de fume negro pola desgastada cheminea; parecían un testamento de máquina sutilizado no ceo claro do xa case mediodía. Aquel barquiño era o derradeiro recordo do meu pai feito materia, o meu compañeiro no mar e o meu refuxio en terra seca. Non estaba disposto a abandonalo. Non sería eu quen fallaría naquela amizade.

Seguro como estaba de que non ía morrer no mar, tentei argallar calquera forma de volver á costa. Repasei os cálculos, imaxinei como fabricar unha vela ou mesmo pensei en tratar de localizar as illas dos Azores, que xa non debían estar a moita distancia. Non houbo necesidade. Cunha inmensa grúa que podería ter levantado en peso ao Formigillo, baixaron do ceo carbón abondo para chegarmos a América. E por se fose pouco, cargáronnos con tanto peixe como para xustificar case unha semana fóra do fogar. O do Cable Inglés xa o tiña pensado.

Na viaxe de volta, o mar tendeuse baixo o barco coma unha saba de prata. O meu pequeno vapor xogaba coa superficie, e facía da proa un pincel de acuarela. Eu xacía na cuberta tombado boca arriba. Gozaba das pinturas que o ceo colgaba das nubes, unhas brancas e outras grises, todas altas, moi altas. O sol acabou por deitarse tamén tras a popa, sen que puideramos divisar as portas de pedra do noso fogar.

Arribamos a porto os dous sós: un barco vello de madeira e un case neno de quince anos. Sairamos da casa cinco días antes, pero parecía que navegaramos un lustro de ausencia. Atracamos extenuados, cheos de cinsa, e cunha marca interna que nunca deixaría de supurar porqués. Era o corazón da madrugada. En todas as casas de Panxón estaban corridas as cortinas de pobre, esas que se constrúen con miseria e falla de luz. Tan só detrás dunha fiestra, a carón dunha porta vermella, tremía impaciente de espera, a chama dunha candea, case por rematar.

RESUMO

O vello mariñeiro continúa co relato da segunda viaxe na que transporta a un grupo de refuxiados, adultos e nenos. Tras día e medio de travesía a bordo do Formigillo, chegan o punto indicado, onde son detectados por un buque de guerra que estoupa misteriosamente antes de poder achegarse. O mozo sospeita do capitán Nemo e o seu fillo José Antonio, pero continúa preocupado pola falla de combustible, que evitará que el e o seu barco poidan volver a Panxón.

Capítulos anteriores

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
19 votos
Comentarios

Capítulo XVII: Candea