Capítulo VII: Pai

Séptimo capítulo da novela por entregas «A senda da sal», de F. J. Fernández Davila


A noite que desapareceu meu pai, eu durmía na casa da miña avoa materna. Previnda polo seu sogro, morto anos antes, a miña nai decidiu mandarme o máis lonxe que podía. Iso era a parroquia de Camos, a unha hora de camiño a pé. Naqueles tempos, os doce anos eran idade suficiente para ser considerado un home, tal como demostraría a semana seguinte, cando tomei os mandos do Formigillo, non por afouteza de home, senón por medo á fame. Pero esa semana, a miña nai fixo de nai dun neno, protectora, previsora, precavida ata o punto de querer estar soa no momento en que os autos negros parasen ao borde do molle de Panxón, e os guantes de coiro aporreasen a porta máis vermella da ringleira de casas.

Ao abrir o día, chegaron noticias do asalto, e din por correr en zocos costa abaixo cara a casa que me viu nacer. A porta estaba derribada e os mobles, crebados. O chan lucía sementado de flores de louza branca, cos pétalos salpicados de pintas encarnadas, feitas de sangue sen coagular. A miña nai varría cansada e resignada. Tiña a pena na cara, marcada a golpes de luva negra. Eu abraceina con forza e biqueina na fronte ferida. Ela seguiu a varrer coa cabeza nalgún outro lugar.

Contra as preguntas sobre o meu pai, emitía silencios, como se todos os gritos do mundo quedaran soterrados naquela noite de outubro. Nunca souben se o levaron os militares, nin se eran os mesmos que se mareaban na procesión da Virxe do Carme. Non dei sabido se miña nai tivo tempo a exilialo, ou se xuntos se condenaron para que os fascistas non me buscasen. Nunca ela me dixo nada, nin os veciños, que aquela noite atrancaron as portas para non escoitar como a besta devoraba cinco homes. Nunca souben se os fusilados daquela volta deberían ter sido dez, ou deberon ser nove.

Os anos seguintes dediqueinos a medrar, coma home e coma home de mar. Conquistei o temón do Formigillo que, tras un loito de amarras, me recoñeceu coma herdeiro. Repasei o que me ensinara meu pai, e comecei a chamar polo seu nome ás cousas. Recoñecín aos mares, ás illas e aos illotes. Atuei aos farallóns e ás rochas esvaradías. Mirei aos ollos das correntes e dos bancais. E aprendín a negociar nas pedras do porto o capturado na xornada.

A ninguén lle estrañou o do neno patrón de pesqueiro. Sobrevivín como puiden. Naqueles tempos de fame todo o mundo o facía. O que non era frecuente é que un cativo sen barba navegase tan só. Todos os mozos da vila acostumaban a saír con mariñeiros expertos.

A miña nai acompañoume ao principio, pero a miña pericia deixábaa sen traballo e acabou por aburrirse. No fondo sempre pensei que descubrira o segredo, e que por iso nunca se preocupou. Eu adoitaba dicir que o meu pai me ensinara ben, pero a verdade é que o Formigillo e mais eu facíamos un equipo especial. El era o que máis aprendera cos anos, o que sabía cando e como pescar. Cheiraba o peixe coma se tivera ollos no casco, e evitaba as pedras con natural elegancia. A súa máquina roncaba cando había que lanzar o aparello, e sabía escorarse no momento de recoller.

Aos meus catorce anos, a miña nai e mais eu seguiamos a facer as tarefas do meu pai, coma se agardásemos a que en calquera momento fose a aparecer pola porta, cuberto de algas e de costras de sal. De feito ela falaba del coma se estivese vivo, sen procuralo na relixión nin no desconsolo. Nunca se considerou viúva. Nunca vestiu de negro. Nunca buscou a axuda dun home, para completar o enorme oco que el deixara na casa. Ela e mais eu eramos suficientes, ela e mais eu eramos tres.

RESUMO

Un mariñeiro nonaxenario volve a Galicia despois de toda a vida no exilio e atormentado por un segredo que contar. Axudado pola embaixada dun país poderoso, escolle a unha afeccionada para escribir as súas memorias. As aventuras comezan na súa infancia, a bordo do Formigillo, o vapor de pesca do seu pai, que ten por corazón unha máquina enfeitizada. Corría o ano trinta e seis. Os fusilamentos e desaparicións estendíanse por toda a comarca. O neno e o seu pai utilizan o barco para axudar a fuxir ao mestre da escola e a súa familia.

Capítulos anteriores

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos
Comentarios

Capítulo VII: Pai