Manuel Trobo Pernas, de Transportes y Pescados Nelo de Burela: «A comercialización do peixe cambiou moito, hoxe todo é máis instantáneo»

Aunque el recibimiento se produce en las oficinas centrales de Frigomar en el polígono cervense de Cuiña (él forma parte del asociado de dicha empresa), repasamos con Manuel Trobo Pernas (Burela, 1960) la historia de la burelense Transportes y Pescados Nelo. Revisión a su vez de la evolución del sector pesquero en varias décadas en A Mariña, empezando por los que apostaron por modernizarlo e introducir cambios. En este caso, en la comercialización de pescado. Pasando de la labor antigua de venta de pescado de aldea en aldea yendo a pie, en burro o con carros, a más adelante lograr hacer llegar el producto gracias a un vehículo. Y más fresco. Trobo Pernas cita el modelo del primero que adquirió su padre, en una época en la que el nombre familiar era otro: Pescados GT (iniciales de Generoso Trobo). Se trataba de un Citroën 2CV, llamado también «Pato» diseño de la época de la II Guerra Mundial, al que añadió un módulo para transporte de pescado: «Nos anos 60, despois da famosa galerna, miña nai non quixo que meu pai volvera ao mar. Quedouse en terra. Despois toda a familia continuou así, meu irmán, eu tamén». Al principio, su padre llevaba erizo de mar a Asturias pero también iba a vender capturas de la pesca de cerco a la zona rural del municipio de Cervo y alrededores.

«No 66 comprou un Ebro _prosigue_ e empezou a levar peixe tamén para A Coruña. Sumouse máis xente na zona a comprar camións para transportar peixe do arrastre e da volanta, ata que meu irmán mercou outro camión, dedicándose máis que nada ao transporte. Daquela eu tiña 14 anos. Sen embargo, miña nai e máis eu estibábamos no bonito en Burela para diferentes conserveras. Dende os 15 ata os 20 anos que estiven traballando no bonito deberon pasar polas miñas mans millóns de quilos. Aos 15, estibaba todos os días un ou dous camións, de 10, 15 ou 20 toneladas cada un. Bonito a bonito, dende as nove da mañá ata as cinco da tarde». Esas eran las «vacaciones» de Manuel Trobo entonces, porque el resto del año estudiaba electricidad en el instituto de FP en Viveiro, según cuenta, indicando que fue después de realizar la mili y de casarse cuando entró de lleno en el negocio familiar del transporte. Valora que él pudo mejorar el nivel de formación con respecto a las posibilidades de su padre, aunque en el éxito emprendedor «tamén ten que haber algo de sorte», añade. Destacaque en la actualidad «a xente vai aprendendo máis».

«Dende os 15 ata os 20 anos que estiven traballando no bonito deberon pasar polas miñas mans millóns de quilos»

«Continuei co camión de meu pai _prosigue_, un camión vello que tiña uns 20 anos. O primeiro cliente que tiven foi en Cariño, un señor que xa morreu pero ao que lle tiven moito cariño, Docanto (Conservas Pureza). Empezamos a falar e pediume que lle comprase o peixe en Burela. Así empecei». Manuel Trobo era autónomo hasta que arrancando los 90 fundó Transportes y Pescados Nelo. «No 92 _continúa_ xa vin que os camións non era o máis rentable. Dinme conta de que os cartos estaban no peixe. Na compra. Non no transporte. Ainda que me siguen gustando os camións, temos dous e facemos o noso transporte na zona, sobre todo para abastecer a Frigomar. Cando mandamos peixe fresco para fóra, Madrid ou Barcelona, subcontratamos».

Recuerda a más comercializadores de pescado que hubo en la zona en el pasado o aún siguen: «Nós xa vemos o horizonte. Está a xente que empezou primeiro. Logo quedamos os traballadores que traballamos para esa xente que empezou. E agora xa veñen outros que se están poñendo pola súa conta. Evolucionou moito o sector». «Na nosa empresa onde están as miñas fillas, agora estamos intentando entre todos coordinar unha base para que poida continuar», apunta. La firma tiene una decena de empleados. «Cambiou moito a comercialización, pois agora todo é a base de WhatsApp e móbil. Nas novas tecnoloxías tes que estar totalmente ao día porque todo é máis instantáneo», añade. «Antes _rememora_ chamabas dende o teléfono fixo da casa, dicíanche o prezo e adaptábaste a el. Hoxe díxencho ao mellor ás seis da mañá e ás 6.05 xa cambiou».

 El futuro del sector

Analizando el futuro pesquero, Manuel Trobo es claro: «Véxoo mal». Explica: «Polas cuotas de pesca, porque a xente dos barcos está moi desanimada, e con razón. Está baixando o volume da flota porque non se queren problemas. Vas para o mar, pescar, e parece que vas ‘roubar’, polos controles que hai. Teñen que vixiar, estamos de acordo, pero hai outras formas de facer as cousas». «E no caso dos novos, non é que non queiran traballar no mar. Penso que non lles deixan traballar no mar», opina. «Non lles dan as oportunidades, non os incentivan. Sen embargo, é unha oportunidad de gañar cartos, recoñecendo que non é cómoda, pero hoxe en día os barcos son máis seguros e están máis controlados os partes metereolóxicos», argumenta el burelense. «Ás empresas cóstalles moito manterse», agrega, recordando alguna que ya ha desaparecido en la comarca de A Mariña. «O sector primario é moi importante pero moi inestable», dice, subrayando la cadena de puestos que se crean desde que se pesca hasta que se consume el pescado. Aunque él se centró en la parte de comercialización, su verdadera pasión era ponerse al volante del tráiler de Nelo. «Bótoo de menos», dice nostálgico al lado del compañero sobre ruedas.

---

---

---