Miguel Neira y Eduardo Míguez, gerentes de Armadores de Burela y de Puerto de Celeiro, analizan el sector y, sin obviar que hay problemas, se muestran optimistas
24 oct 2010 . Actualizado a las 02:00 h.Genera empleo y riqueza y es un sector estratégico, como todo el primario, que el gobierno de turno tiene la obligación de mimar. Al menos así debería de ser. Es la pesca, que en el caso de A Mariña ocupa además un lugar de privilegio en su economía. Significa, también, mantener un modo de vida tradicional, aunque en constante evolución, como lo demuestra el modelo pionero y ejemplar en la gestión de sus puertos. Esta es la teoría, pero en la práctica, ¿tiene futuro la pesca en A Mariña? ¿Cuáles son los principales problemas que afronta y arrastra? ¿Cuáles sus virtudes? Son preguntas que a menudo se ven difuminadas en tecnicismos y en un lenguaje cada vez más lejano a los profanos. Preguntamos a dos expertos, a los gerentes de Puerto Celeiro y de Armadores de Burela, Eduardo Míguez y Miguel Neira, pidiéndoles respuestas claras y contundentes.
Ambos coinciden en que la pesca es un sector con futuro. Lo hacen con convicción, con esperanza: «Ten que ter así, senón...», comenta Eduardo Míguez, quien añade: «Primeiro porque é unha actividade estratéxica, e segundo pola cantidade de emprego que xera. Solo nos barcos de Celeiro hai máis de mil persoas. Si xuntamos Burela e todos os pequenos portos, hai moita xente traballando. E tamén están os empregos indirectos, comercializadores, lonxa... Non nos plantexamos que sexa un sector sen futuro».
En términos similares se pronuncia Miguel Neira: «Temos que creen que o sector ten futuro. Confiamos en que si porque aquí, en A Mariña, a pesca é unha forma de vida. Estamos falando de empresas familiares, dun xeito de vivir e de xente que quere seguir facendo da pesca unha forma e medio de vida. Pero iso non está libre de dificultades. Temos que competir. Estamos nun mundo globalizado onde xa se pode acceder a un produto en calquera parte do mundo. Nós temos capacidade para competir, pero para iso necesitamos que haxa unha igualdade, que todos xoguemos coas mesmas regras, e iso hoxe en día non se da. Xa non falo a nivel de esixencia, do que se lle requiren a un barco español ou comunitario, das restricións de cotas... O caso é que as esixencias para nós son moi superiores ás que poden ter embarcacións de outros países que están metendo produto en España, porque España é un dos consumidores máis importantes de peixe do mundo per cápita».
Tanto Eduardo Míguez como Miguel Neira creen que el sector pesquero mariñano está en condiciones de salir airoso de la crisis. Míguez señala: «Temos que ser nós quen saquemos isto adiante, e neso estamos, nunha loita diaria, nunha etapa de tránsito, como todo o país, na que nestes anos vaise producir unha selección natural de adaptación aos cambios».
«Esa selección natural -añade- por suposto que vai afectar á pesca, porque hai moitos cambios, na regulamentación comunitaria, máis control, unha aposta pola pesca máis sostible... son tendencias que afectan máis ou menos a todas as industrias. En Celeiro somos optimistas e creemos que nun determinado momento se ten que poñer en rendibilidade todo o esforzo dos últimos anos, os dereitos que se compraron, a comercialización... hai que saír adiante dende a posición forte na que estamos».
Permitir competir
Por su parte, Miguel Neira insiste: «Necesitamos que nos deixen competir, senón vai ser moi difícil facelo no futuro. Temos un sector cun coñecemento moi amplo, froito da experiencia; uns barcos modernos e unha flota actualizada, tanto tecnoloxicamente como en materia de seguridade, e iso nos da vantaxe, e temos calidade no produto. O que temos que facer é por máis en valor ese produto. Pensamos que temos futuro, pero é certo que son moitas as variables que poñen incertidume, e que non se poden controlar».
Miguel Neira también lamenta la adopción de políticas restrictivas, que desmotivan e incitan al abandono: «Estamos tendo problemas para atopar xente para traballar en puente e en máquinas, non en marinería. Non todo se amaña reducindo a flota, e aquí temos os cimentos apropiados para superar a incertidume. Temos a estrutura organizativa para afrontar o futuro e os novos retos dende unha posición axeitada, para facerlle fronte, tomar decisións e desenvolver iniciativas».
«As cousas xa cambiaron. Nada vai ser igual ca antes, pero iso non creo que implique diminuír a flota. É unha nova forma de traballar, na que xa levamos dous anos, dende o cambio radical provocado pola suba do combustible e a baixada do prezo do peixe», concluyó Míguez.