Roberto Vilar: «Julio Iglesias aínda lle debe o prato da tortilla á miña nai»

«A aldea é a universidade da comedia. O humor galego está por enriba da media, e os que temos aldea tamén!», di Roberto Vilar. El non quita os ollos do público, desconfía da xente seria e non se ve con gravata. «Cada vez gústame máis pintar a mona», confesa


Éun rapaz de aldea, pero ese orgullo seu bota máis risas que peito. Roberto Vilar (Xove, 1971), coa tenrura por dentro e o humor por fóra, ve no campo o mellor campus para graduarse en humor. El sobe os brazos e invita a disparar: «Ti pregunta o que queiras, que eu contesto o que me dea a gana».

-Como se fai para superar en audiencia a «Supervivientes» ou «Cuéntame»? Cal é a túa receita?

-Non sabemos a clave. O que sabemos é como actuamos. Estamos moi atentos ao que entendemos que lle gusta ao espectador. Facemos o que se chama proba-erro. Sacamos unha cousa; que non gusta? Pois outra! Sempre pensamos no espectador. Para iso nos pagan, non?

-Semella moi natural, ou é máis cociñado do que parece?

-Os que saímos na pantalla temos a sorte de que o público, como digo eu, comprounos. Tennos coma un deles. E ti cos teus sempre es un pouco máis xeneroso. Creo que lle caemos ben non a todo o mundo, pero si a moita xente. É o que pasa con Eva Iglesias ou David Perdomo. Ou cando estaba Touri... Cando o público che quere ben, iso facilita o traballo do cómico.

-Doado coma facer unha tortilla... cando a fai túa nai!

-A persoa que fai ben as tortillas é que fai moitas. Como di Tonhito de Poi, isto da comedia ou é fácil ou é imposible.

-Como naceu e medrou o «showman» Vilar?

-Tiven tantas teorías de por que empecei... Non sei, pero cada vez doume máis conta do pouco que me gusta tomar isto de vivir en serio. E a mellor maneira de non tomalo en serio é facer rir. Cada vez teño máis gana de pintar a mona, de dicir estupideces e parvadas, para escapar un pouco da realidade.

-Que é ben cachonda, ou non?

-Si que é. A comedia, como dicía Woody Allen, é drama máis tempo. A desgraza no momento non fai graza, pero se a esa desgraza lle dás tempo acábaslla vendo. Eu empecei no de cómico porque, como non me gustaba estudar nin traballar, pois a pintar a mona. Pero cada vez estou máis convencido de que non me gustaría estar en ningún sitio sen facer o pallaso. Non me gustaría ter un traballo serio, estar nunha oficina, levar unha gravata. Con todos os respectos, eh.

-Pero seguro que hai cousas que non che teñen graza ningunha...

-Non me fai graza a xente que toma as cousas en serio. A que non é capaz de tomar as cousas en broma. En definitiva, a xente que non se relaxa.

-Hoxe parece que nos come o demo.

-Anda a xente moi alterada. Está ben expresarse, pero non sei se viñemos aquí para isto; teño as miñas dúbidas.

-Que che produce desconfianza?

-Esa xente que actúa dándose importancia.

-O presidente da Xunta foi un dos convidados estrela do «Land Rober». É Núñez Feijoo un tipo moi serio?

-Debería ser normal que o presidente dun país vaia a un programa de humor. Xa foron a El hormiguero moitos políticos e presidentes. En Galicia non sería normal que o presidente non viñese a un programa de humor. Para min que viñese Feijoo foi un éxito. Pero foi extraordinario tamén porque foi a primeira vez... A xente seria para gañar a confianza da xente tense que soltar, e Feijoo aquel día intentou mostrar a súa parte de comedia.

-Cal foi a mellor entrevista que fixeches, a que máis che prestou?

-Non me acordo! Pásalo ben sobre todo cando falas con xente que viviu máis ca ti. Nese sentido, escoitar falar a Julio Iglesias faiche aprender. A entrevista de Julio tivo unha cousa moi bonita, que foi como un regalo á miña nai. Nós vimos dunha aldea pequena, o que vivín de pequeno eran andar coas vacas entre o esterco. Nunca nin miña nai nin eu soñamos que iamos estar os dous sentados con Julio Iglesias, falando de ti a ti.

-Conseguiches cumprir o soño grazas a Feijoo...

-Feijoo realmente foi o cebo para que viñese Julio Iglesias. Cando veu Feijoo, díxenlle que había que chamar a Julio e invitalo. E chamamos en directo. Julio comprometeuse a vir. E esta xente que leva tanto vivido cando se compromete a algo faino, que é moi importante.

-Que pasou co prato de tortilla de túa nai que levou Julio?

-A tortilla que miña nai lle levou a Julio Iglesias era unha tortilla moi grande. E ela non tiña un prato tan grande, así que llo pediu a unha veciña... E Julio volveuse tolo coa tortilla, levouna para o avión, e alá foi tamén o prato, para Miami. Espero que un día o recuperemos, porque estou seguro de que Julio Iglesias vai volver ao Land Rober. Seguro.

-Cal é o teu próximo obxectivo?

-Abel Caballero. Calquera persoa que ame a comedia enténdeo.

-Entrevistarías a Santiago Abascal?

-O outro día facíame esa pregunta... Penso que Pablo Motos fíxoo estupendamente, fixo o que tiña que facer e foi o terceiro programa máis visto da historia de El hormiguero. A xente queríao ver. Agora ben, unha televisión pública non é o mesmo que unha privada.

-Que tal Bertín Osborne?

-Bertín Osborne é un mangante! Coñézoo hai moitos anos, e ultimamente está como revolucionado, e non sei por que. Pero que nos importa a opinión de Bertín Osborne sobre Cataluña ou Venezuela? O que ocorre é que case todo nesta vida é un negocio, e se hai cousas que non entendes é porque alguén gaña cartos.

-Falaches con Isabel Pantoja antes do momento estelar de «Supervivientes». Como fixeches?

-Basicamente porque Kiko Rivera tennos moito cariño, porque o tratamos ben. Foi un regalo, sobre todo para Eva Iglesias, que é fan da Pantoja.

-Momentazo co cartel de «Querémoste, Eva!». Como se vos ocorreu poñer un cun «Gayoso, retírate»?

-Tes que conseguir que o Land Rober sexa non un programa de televisión, senón un evento. Poñer un cartel de 16 metros que poña «Gayoso, retírate» é unha maneira de chamar a atención, con el diante, claro. Gayoso encarna perfectamente o que é ter sentido do humor. Mira, un día presentáronme a Rajoy, non sei a conto de que... e o primeiro que me dixo foi: «Roberto, la comedia es lo más importante que hay». Chamoume a atención. A comedia é a que nos salva das desgrazas, que van vir. As desgrazas van vir seguro, así que a única defensa que che vai quedar cando veñan é familia e comedia. Non hai máis. Son os salvavidas.

-Mordiches algunha vez a lingua?

-Moitas veces. Eu son un tolo, ocórrenseme moitas cousas que non se deben dicir, mordo a lingua unha vez cada vinte minutos! Hoxe a xente oféndese máis por todo, hai moitos chistes que me gustaría facer e non fago, debo comer uns dez cada programa. Pero non é unha catástrofe.

-O humor galego está, dis, por enriba da media.

-Si, e iso sábeo toda Galicia e toda España. Cando falo con Berto Romero, Buenafuente ou Dani Mateo vexo que o teñen claro. Os propios Les Luthiers, os grandes mestres do humor do século XX, tamén dicían que Galicia tiña algo diferente. En España hai sentido do chiste; en Galicia, un sentido do humor en sentido amplo, o que pasa é que imos coa cara seria. Tamén creo que estamos por enriba da media os galegos que temos aldea. A aldea digamos que é a universidade da comedia.

-A Julio Iglesias puxécheslle palabras como «Galicia» para preguntarlle que lle evocan. Se che falo de Galicia, que é o que che vén á cabeza?

-Galicia é a gran palabra. Cando dis Galicia sei que estás falando de min. Nótoo na pel. Identifícome. Pásame algo parecido a cando vin á miña filla por primeira vez. Cando a vin, vinme curiosamente nela, vin nela unha parte de min.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Roberto Vilar: «Julio Iglesias aínda lle debe o prato da tortilla á miña nai»