«A nós contrólannos ata cando imos comer e de fóra entra todo sen control»
AGRICULTURA
Productores locales critican la competencia desleal de las verduras marroquíes
08 feb 2024 . Actualizado a las 09:40 h.En A Estrada no hay de momento tractoradas a la vista, pero el descontento en el sector agrario por las exigencias cada vez mayores de la Unión Europea es un hecho. Sobre todo por la comparación entre el celo que se pone en la vigilancia de la producción nacional y la permisividad que se tiene con los productos que entran desde países no europeos, sin apenas controles y con precios por los suelos.
Raquel Touceda, de la empresa Río Ulla, explica que el control de la producción está siendo cada vez más estricto. «Aprétannos cada vez máis. Agora imos ter que ter unha tablet na que temos que apuntar onde plantas, cando plantas, cando regas, cando sulfatas e con que... Vai estar todo dixitalizado e controlado en tempo real. Nós xa levabamos controles, pero agora xa é algo esaxerado. En vez de andar a plantar imos ter que estar coa tablet todo o día na man. Ao final imos ter que avisar ata cando imos comer», comenta con retranca.
«A cuestión é que a nós esíxennos de todo pero despois deixan que entre mercancía de fóra sen control. A xudía, por exemplo, vén de Marrocos con pesticidas que aquí non están permitidos, sen control fitosanitario ningún», cuenta. «Nós, fóra da nosa época de produción, compramos a xudía que vendemos só en Almería. Por principios. Pero hai diferenza de prezo coa de Marrocos. Non é o dobre pero tampouco son uns céntimos... Aquí temos contratos, rexistro sanitario, prevención de riscos laborais... Alá non hai nada diso», explica.
«Temos que conseguir que a xente se conciencie e, cando vaia comprar, mire a orixe e compre produto nacional», propone.
A la productora estradense le preocupan menos las directrices europeas referentes a la reducción del uso de pesticidas. «Nós nas fresas estamos apostando polo control biolóxico das pragas e, o ano pasado, o tempo axudou e a xudía non levou nin un só tratamento. Canto menos, mellor. Niso estamos de acordo», dice.
«Botar o xurro con inxectores non é viable en pequenas explotacións coma as que temos aquí»
Al estradense José Manuel Iglesias, una de las directrices europeas que más le preocupan es la relativa a la aplicación de los purines. «A aplicación con inxectores que pretenden podería estar ben para fincas de moitas hectáreas, pero coas que temos aquí, pequenas e ás veces con entradas de difícil acceso... Ademais, supoñería un custe que non é asumible. Aquí o xurro bótase co abanico. Que esixan o abanico invertido, que o bota cara abaixo, é máis ou menos aceptable, pero para botalo con inxectores hai que comprar un dispositivo que custa 30.000 ou 40.000 euros e que non é compatible coa maioría das cisternas. Ademais, supón cargarlle 3.000 ou 4.000 quilos enriba, e o tractor igual non tira», explica Iglesias. «A maiores, o xurro de vacún non é líquido. Leva restos de herba e tupe moito», advierte. «Isto vai ser un follón de la leche», resume.
A Iglesias, con más de 300 cabezas de vacuno en su granja y una producción de 200.000 litros de leche al mes, también le inquieta la implantación del cuaderno digital. «Vai facer falla unha persoa dedicada só á esta burocracia toda. A xente maior vai ter que contratar a alguén que saiba porque non vai dar feito fronte a todo isto», reflexiona.