Ledicia Costas: «Obsesioneime, deixei a pel na escrita»

Fugas publica un adianto de «Infamia», de Ledicia Costas, e entrevista á autora antes da súa volta ás librarías, o día 9, cun thriller psicolóxico que supón o seu debut na novela para adultos


A néboa, a chuvia, o amor, os traumas da infancia, os anos de Universidade, a poesía de Félix Francisco Casanova e a música de The Smiths, Joy Division ou Nick Cave arroupan (ou ispen) a primeira novela para adultos de Ledicia Costas (Vigo, 1979). Infamia invítanos a seguir á penalista Emma Cruz, que imparte clases nunha vila marcada pola desaparición das irmás Giraud. «Diría que é un thriller psicolóxico, porque os traumas dos personaxes teñen un valor fundamental na historia», di a premio nacional de literatura infantil. A novela, con cuberta ilustrada por Andrés Meixide, inaugura liña gráfica na colección Narrativa de Xerais. Por que Infamia? «Porque fala de algo que non se pode concibir máis que nun grao infinito de maldade», afirma a autora, que confesa que se deixou «a pel na escrita».

­-«Chovía en alta definición». Como xorde este comezo de novela?

-Teño a teima de que o lectorado se enganche axiña, de acadar a sensación que produce un libro que non es capaz de deixar. Empecei a escribir a novela polo único capítulo que ten título (Vinte e cinco anos antes ou a orixe da néboa). Ese capítulo estivo anos agardando pola historia.

­-Inspirouse nun caso real?

-Impactoume no 2009 o caso Marta del Castillo, e que nunca aparecese o cadáver. E iso quedou latente, agardando unha historia que non fose a mesma, pero si co punto de partida de dúas nenas desaparecidas.

­-O caso das irmás Giraud fai pensar nas manadas que violan.

-A novela fala dese instinto de grupo que vai de facerse valer a costa de maltratar ou violar a unha muller. Infamia tamén bebe da historia de James Rhodes. Ler Instrumental, coñecer o que lle ocorreu, foi sentir que se me cravaba unha agulla.

­-Canto hai de Ledicia Costas en Emma Cruz, a protagonista de «Infamia»?

-Aí está a frustración da penalista que non puiden ser! Estudei Dereito na facultade que aparece na novela e unha das materias que me fascinaban era Dereito Penal. Teño a sensación de que existen poucas novelas de universidade. E eu quería que Emma, un dos personaxes importantes desta novela coral, fose humana, que tivese contradicións, luces e sombras, que non fose perfecta.

-Existe Merlo, ese barrio «situado no arrabalde da cidade» vítima da néboa?

-Merlo é un lugar que se parece moito ao barrio de Beade, no que me criei. Inspireime nese monte para construír Merlo, pero é un espazo ficcional no sentido desa néboa e esa chuvia perpetuas que parece que afectan á personalidade.

-Lévanos a un tempo perdido nesta Galicia das 2.000 aldeas abandonadas, no que os nenos crecían libres, con riscos naturais. «A vida na rúa ata o declive do Sol, o zume das froitas polo queixo, as pernas rabuñadas polos toxos».

-Eu me criei así no monte, rabuñando as pernas, gabeando polas árbores. Hoxe, hai un afán de proteccionismo cos nenos que eu creo que provoca problemas xa na adolescencia. Ese espazo é imprescindible para que se desenvolvan persoas autónomas. E falar da infancia dende o punto de vista dunha adulta era unha ocasión que non podía desaproveitar.

-Medimos por traumas as etapas da vida, como lemos en «Infamia»?

-Aí está Ledicia, e o meu xeito de entender a vida. Cada trauma pecha unha etapa e abre outra nova. Así o penso eu.

-«A chuvia é anárquica coma o amor»?

-Si, o amor é absolutamente anárquico e incontrolable. Non podes escoller a quen amar pero si podes escoller como facelo...

-Como sentiu a escrita de «Infamia»?

-Foi como se me baleirase. Levaba anos aguantando esta historia, sosténdoa nesa parte do cerebro onde se almacenan os proxectos que se queren facer. Obsesioneime, deixei a pel na escrita. Pero o nivel de esixencia é o mesmo que cando escribo para a rapazada.

-O teu fascinio pola morte non morre.

-Aí está, eu ás veces non son consciente ata que alguén mo di. A morte é recorrente en min; é parte da vida, nos trauma e nos azouta pero non podemos fuxir dela.

Ledicia Costas: «Eu creo nas persoas que teñen intacta a capacidade de soñar»

Ana Abelenda

A escritora, Premio Nacional de Literatura Juvenil 2015, considera que a sociedade actual está «un pouco contaminada»

Esa inventora de mundos delirantes que acadou o Premio Nacional de Literatura Juvenil por Escarlatina, a cociñeira defunta (ollo coa súa empanada de mexillóns) volve este outono en pé de letra. Para entrar ata a cociña das grandes emocións. A señorita Bubble é un pouco Ledicia Costas (Vigo, 1979). Non?, pregunto. «A xente dime en voz baixa: ''Que, Ledicia, Lady Bubble es ti? Confesa!''», conta.

-«O mundo é como unha macedonia», escribe. Por que?

-Porque hai persoas lunáticas, persoas aristocráticas, persoas reumáticas... moitas clases de persoas e non nos queda máis remedio que convivir. Fago unha defensa da diversidade!

Seguir leyendo

-Fala das mentiras como «mecanismos de defensa». É a ficción unha forma de defenderse e disfrazar a súa verdade?

-A ficción pode ser unha mentira, ou moitas mentiras, para contar a verdade. Grazas á ficción eu me reconcilio co mundo. A ficción é o meu territorio natural.

«Infamia»

Ledicia Costas

EDITORIAL XERAIS 

PÁXINAS 272

PREZO 18,30 euros

 Adianto editorial da novela, que chegará ás librarías o día 9

As directrices de Rubén, coñecido entre o seu círculo como o Rubio, foran claras: ás 20.45 horas no aparcadoiro do centro social. Había moita xente implicada na organización do acto polos 25 anos da desaparición das irmás Giraud. Mesmo convocaran os medios: radio, prensa, televisión… Nun día coma ese, eles non podían faltar. Entrarían xuntos no edificio para mostraren o seu apoio á familia. Era o máis sensato e todos estiveran de acordo. Todos agás Lucas. Sempre fora a nota discordante. Esa peza que non acaba de encaixar e nun determinado momento empeza a resultar incómoda. Coma un padrasto que sae na base da unlla e dan ganas de arrincar dunha trabada, malia saber que vai doer e vai sangrar.

Rubén, Salva e Noel formaban o trío perfecto. Lucas chegara algo despois. Arrepentírase tantas veces de xuntarse con eles… De poder, borraríaos da súa mente para sempre, coma se nunca se coñecesen. Por desgraza, estaban presentes en case todas as súas lembranzas da infancia e da adolescencia. Nun tempo foran case inseparables. As primeiras borracheiras no parque infantil abandonado, os primeiros coqueteos coas drogas, a torpeza dos primeiros encontros sexuais. Era coma se todo estivese aínda por suceder. Empezaban a romper o ovo e o mundo abríase nunha explosión magnética de cor. Os seus corpos estaban preparados para botarlle un pulso ao mundo. El nunca chegara a sentirse por completo parte do grupo, pero non negaba que pasaran bos momentos xuntos. Tamén os peores da súa vida. De feito, eses episodios terribles aínda hoxe lle provocaban insomnio e vómitos, noite tras noite.

Os momentos máis doces quedaban demasiado lonxe. Tanto que xa non significaban nada. Había moito que Lucas non se preocupaba de manter as formas cos que un día foran os seus mellores amigos. Por iso aquel día, cando foran buscalo á súa casa, el faloulles con tanta dureza:

-A estas alturas xa deberiades saber que eu non me xunto con escoura.

Noel e Salva levaban días mandándolle mensaxes ao móbil, insistíndolle en que tiña que acompañalos ao centro social esa noite. El non contestaba. Nunca. Limitábase a ler as mensaxes e a deixalas almacenadas na bandexa de entrada, e cada certo tempo facía unha copia de seguridade do seu teléfono. A experiencia ensináralle a ser precavido.

 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Ledicia Costas: «Obsesioneime, deixei a pel na escrita»