«Este si que é o noso gordiño de Nadal»

SUSANA ACOSTA

YES

MARCOS MÍGUEZ

Sin un décimo en el bolsillo. El pasado 22 de diciembre, día de la lotería, Alberto y Bea recibieron el mejor de los premios. Otros tuvieron la suerte de que les donasen un riñón o aprobar la oposición a la primera

21 dic 2019 . Actualizado a las 05:00 h.

Alberto García sabe mucho de lotería. Pero de la buena, de la que siempre trae alegría. De esa que viene de la mano de la ilusión y de las ganas de sonreír. Porque el pasado 22 de diciembre fue el gran afortunado del día. Él no llevaba en su bolsillo ni un solo décimo, pero le tocó el gordo. Un pequeño de ojos grandes y corazón enorme que pesó 3,5 kilos. Ese fue su mejor premio. «Este si que é o noso gordiño de Nadal», dice orgulloso el padre de la criatura, que confiesa que no reparó en la fecha que nació hasta que ya estaban con su retoño en la habitación del hospital (Chuac).

«A verdade é que agora xa me pillas. Como foi así unha cousa moi intensa, non sei exactamente se fun eu ou se foi unha enfermeira quen nolo comentou. O caso é que cando ingresamos nin pensamos na data. Despois de pasar un pouco esa parte máis intensa, e cando xa estabamos con el no cuarto, alguén dixo: “Ai, pois mira que ben, que vos tocou a lotaría!”», explica el orgulloso padre, que reconoce que desde ese momento se convirtió en el talismán de la casa: «Dende entón chamámoslle o noso gordiño de Nadal... Non é que tivese un peso moi grande ao nacer, e, aínda que agora está máis estilizado porque estirou un pouquiño, ao principio era bastante gordechiño e tiñamos a coña», dice.

 

CON TILDE Y ACABADO EN M

El pequeño, que ya nació con estrella por haber llegado al mundo el día de la lotería, también es especial por el nombre que le pusieron sus padres, Fernám, así con tilde y acabado en m: «O nome realmente non existe en español, que sería Fernán, como variante de Fernando, e de feito tamén existe como apelido, como Fernando Fernán Gómez. O que pasa é que nós quixemos grafalo en medieval, en galegoportugués. De feito hai rexistros en que se escribía así, e entón decidimos grafalo desa maneira. E iso tamén nos deu algún que outro problema de rexistro, por certo», confiesa Alberto.

Sobre este contratiempo, el padre del pequeño lo explica con más detalle: «Foi no rexistro, porque non recoñecían ese nome, e menos con esa grafía, e entón tivemos que xustificalo. Falamos cun amigo filólogo que temos para que nos fixese un escrito e xustificar o nome. Cousa que nos chocou, porque a verdade é que tal e como está a lei non tes que xustificalo, o único impedimento que tes é que sexa un nome vexatorio. O que non entendemos é que se lle poida chamar a un neno Son Goku ou Shakira para unha nena e non lle poidas poñer Fernám sen xustificalo», asegura mientras reconoce que a la gente solo le llama la atención el nombre si lo ve escrito, aunque la mayoría ni se percata de este detalle. Al pequeño lo describe como «moi boíño e inquedo, como ten que ser. Agora está a piques de empezar a andar, e xoga moitísimo. Pero é un gusto cansarse por iso».

SE RETRASÓ DOS DÍAS

En cuanto a si estaba previsto que Fernám naciera el día 22, Alberto asegura que no, que el día en el que su mujer salía de cuentas era el 20 de diciembre: «Sabiamos que ía ser por esa época, pero que fose concretamente o día da lotaría a verdade que reparei estando no hospital, non me dera conta antes do detalle», dice mientras reconoce que todo fue según lo previsto y que ha sido un niño muy deseado.

También confiesa que no es de los que les gusta jugar a la lotería, más bien todo lo contrario: «Eu xogo pouco, case nada. Teño o décimo do traballo, non vaia ser que toque e quede tirado, pero non son moi amigo do sorteo. Penso que é un imposto para os que non saben matemáticas», afirma Alberto, sabedor de que la diosa Fortuna ya llamó a su puerta el año pasado. Ni siquiera se había planteado en conseguir un décimo con la fecha de nacimiento de Fernám: «A verdade é que non se me ocorrera facelo. Podería ser bonito. Non o pensara».

Pero por si fuera poco, Alberto desvela un detalle familiar: «Os tres da familia, a miña muller Bea, Fernám e mais eu, cumprimos o día 22. Ela de marzo, eu de agosto e o neno de decembro. Os tres somos do 22, un de cada mes, pero do día 22. O noso son os dous patiños. É unha cousa curiosa», así que si la familia crece ya sabe de antemano el día por el que tiene que apostar: «Iso xa sería un caso digno de estudo», bromea, aunque confiesa que, mientras el resto de los españoles estarán pendiente del sorteo, él y su mujer se dedicarán a celebrar el mejor premio de sus vidas.