Técnico del sindicato Xóvenes Agricultores desde 1991, graduado en la primera promoción de Fonteboa, vive por y para el agro de la comarca
03 oct 2009 . Actualizado a las 02:00 h.Es difícil que la conversación se vaya por campos ajenos a la agricultura. Juan, un torrente en la conversación, experto en los numerosos vericuetos de un sector que ya no tiene nada que ver con lo que fue toda la vida (lejos quedan los labradores que se movían con cuatro reglas más la de la experiencia, hoy las leiras parecen bancos), ofrece datos, análisis, balances, opiniones y sentencias con tanta seguridad que es muy difícil, para el aficionado, entrar a debatirle nada. No hay manera de sacarlo del rego .
Debe ser que está muy acostumbrado labrar en tierras difíciles. A tratar con la Administración y con los productores casi a diario. Por eso elige la sala de reuniones de su sindicato, Xóvenes Agricultores, para su rincón fotográfico. «Aí é onde se fan os grandes debates, onde a xente me pon as pilas. Para min. é o sito máis importante da oficina», que dicho sea de paso está al lado de la plaza de la Cruz Vermella. «Esas reunións danche enerxía, Alí, a protagonista é a xente, que fala, opina, marca as liñas. Alí é onde os escoito e de alí traslado o que me din a Santiago».
Juan lleva en Xóvenes casi toda su vida laboral, desde el 81. ¿Eso de xóvenes no habrá que cambiarlo ya? Pasa lo mismo con los xóvenes de las siglas de Axober, y los años ya son otros. «O menos importante é como se chame, o que importa é o traballo que se faga», zanja. Y, a continuación, dentro de ese trabajo, empieza a hablar de las «inxustizas» que se producen, por ejemplo, con aquellos agricultores «que levan meses sen cobrar as axudas pendentes, polo funcionamento da Administración, que nalgúns casos está moi burocratizada».
Como técnico se encarga, precisamente, de tramitar muchas de esas ayudas, o de realizar estudios de viabilidad para la mejora de las explotaciones, o de preparar cumas, aportar información sobre novedades del sector, las campañas estacionales, las indemnizaciones por los daños de los jabalíes, todo lo que tiene que ver con el precio de la leche, un tema candente en Galicia, España y buena parte de Europa... Igual que la buena cosecha es el culmen del labrador, la suya es que su trabajo le sirva de algo a quien le reclama ayuda: «Cada vez que sacas algo sentes unha profunda satisfacción, o que máis me gusta é ver a cara da xente cando as cousas saen ben».
Hoy, el productor está muy preparado. «Hai moita información, e multitude de ferramentas para obtela. Nós facemos moitas reunións, en canto hai novidades, xa as comunicamos e falamos sobre elas. Explícase todo. Eu penso que agora facemos máis labor sindical ca nunca, presionados pola situación que vivimos, que é moi complicada, especialmente no tema do leite e da horta, no que se está tirando mercancía, cunhas políticas de prezos tremendas».
Relaciones
Sí parece cierto que los sindicatos han recuperado una actividad que, al menos desde fuera, parecía adormecida. Y no son muchos. ¿Se llevan bien entre ellos o existe una competencia feroz? «Levámonos ben. Hai posturas distintas en algúns temas, pero a relación é boa. Eu, por exemplo, estou lonxe do SLG, pero respecto o que din. Non creo que o leite se poida fixar aos 38 céntimos que din eles, para min o gran paso é que non sexa a industria a que poña o prezo, e que exista un índice tendo en conta o mercado mundial e un diferencial por transporte. O importante é que o gandeiro teña as garantías de recollida en función dun índice, e de aí para arriba». Añade que, en el fondo, acaban coincidiendo, porque «hai que buscar puntos en común. A xente demanda unidade sindical».
El técnico agrario opina que los sindicatos «están menos politizados que nunca. Para o traballo diario da organización agraria, ese condicionante é o menos importante. O máis importante é o que pensa a xente». Y añade: «É o que penso e o que vexo ao meu redor, non teño condicionantes, non me privo de dicir nada».
Por mucha pasión que se le ponga, y es notorio que él se la pone, ¿no resulta frustrante luchar por un sector en el que mes a mes están desapareciendo decenas de explotaciones? «A min dóeme o que está pasando. O sector agrícola é o que maiores sacrificios fai e o que menos recibe. Nos últimos 15 anos, desapareceron case que unha de cada catro explotacións. Os agricultores e gandeiros viviron unha auténtica reconversión sen que se aportase un só peso. Non se recupera nada por cuota. Non che dan unha xubilación anticipada anque cotizases máis de 30 anos e teñas 60. ¡Noutros sectores hai xente de 45 anos prexubilada! Non se toman as grandes decisións como noutros países por medo ás críticas».
Juan García considera que, para hacer bien el trabajo, es esencial «o contacto coa xente. Hai algúns que prefiren non involucrarse, e dende a Administración prefiren optar pola delegación, e iso non vale de nada, porque así tés a sensación de que as cousas están distintas a como son en realidade».
En su caso, apostó por las cumas. Ha trabajado mucho en las de la comarca, en casi todas, cree que son claves para el ahorro. También aboga por un cambio de mentalidad. «Hoxe, somos empresarios. Unha explotación é unha empresa, detrás de cada decisión ten que haber decisión empresarial e criterios obxectivos, non cuestións do momento como que o leite estea caro, haxa tal financiación ou te chamen dun banco».
