Perros abandonados en Galicia acaban encontrando un nuevo hogar en Cataluña
OURENSE
La mitad de las adopciones logradas por la protectora Arume salen fuera de la comunidad y una de cada tres va a Barcelona
23 feb 2026 . Actualizado a las 05:00 h.El pasado día 13 de febrero 27 perros que en su día fueron abandonados por sus dueños en la provincia de Ourense salían en un transporte especial rumbo a Barcelona para comenzar una nueva etapa vital con familias dispuestas a adoptarles. Siguen el mismo camino que han hecho muchos otros antes que ellos. «O extraordinario deste envío é a cifra, algo máis abultada do habitual, porque levaba dúas camadas que sumaban trece cachorros», explica Bea Míguez, presidenta de la protectora Arume. Esta entidad, de la que ella es cofundadora, se encarga de gestionar las adopciones de animales que recalan en la perrera de O Carballiño, aunque también sacan perros de las otras tres que integran la red de refugios que gestiona la Diputación de Ourense. El año pasado buscaron un nuevo hogar para 270 de esos animales. Las buenas relaciones de esta entidad ourensana con varias protectoras de Barcelona hacen posible que muchos de esos animales abandonados en la provincia encuentren una salida razonablemente rápida y puedan abandonar esos refugios «que sempre son lugares que eles atopan hostís», recuerda.
En concreto, uno de cada tres animales que pasan por las manos de Arume acaban en esa zona de la península. Pero no son los únicos que cruzan la frontera ourensana. «Tamén temos entidades de Pontevedra que colaboran, pero a metade das adopcións que xestionamos van para fora de Galicia, e iso inclúe tamén outros países porque temos contacto con protectoras de Alemaña, Holanda e Francia», cuenta Bea Míguez. Esas entidades asumen la responsabilidad no solo de encontrar la familia de acogida ideal para cada caso, sino del seguimiento y de hacerse cargo de nuevo del animal si la adopción fracasa. «Eu aquí encárgome de toda a fase previa: de valorar aos cans, preparalos coas vacinas, castración, etcétera. E tamén de buscarlles fogares de acollida mentres non se van. Despois a responsabilidade queda traspasada ás entidades de alí», relata la responsable de esta protectora.
Arume no trabaja únicamente con los canes que recalan en las perreras provinciales. También se hace cargo de gatos y de otros animales de los que les llegan avisos por varios cauces. En muchos casos son los propios dueños —o sus familias, si el propietario ha fallecido— los que se ponen en contacto porque no pueden seguir haciéndose cargo de su mascota. «Pasa moi a miúdo. De feito, acabamos de recoller unha cobaia que un señor comprou hai tres meses para un fillo e agora marchan de volta para o seu país e non a levan. Chamounos para dicirnos que se non a iamos recoller, a ía soltar no monte, co cal era unha morte segura porque son animais que non saben buscarse a vida por si mesmos», narra la responsable de Arume.
Una de las complicaciones que suele generar este tipo de avisos es la urgencia. «O peor é que nos avisan de hoxe para mañá e por riba hai que ir buscalos porque ao mellor non teñen coche», ejemplifica Bea Míguez, que lamenta que los ciudadanos no tengan en cuenta que estas asociaciones funcionan gracias al trabajo desinteresado de voluntarios. «Ás veces hasta nos rifan se tardamos ou incluso se non collemos o teléfono á primeira», cuenta.
Pero la condición humana tiene también un rostro amable que se visibiliza en forma de colaboradores que acogen en su casa a las mascotas que necesitan atención especial hasta que se les encuentra un acomodo estable o que apoyan económicamente a la entidad. Son múltiples los gastos que no pueden cubrirse con ayudas institucionales. «Nós recibimos por primeira vez vai catro anos vez unha subvención estatal. Foi de 4.000 euros, que está moi ben e agradecemos moitísimo, pero que non nos dá nin para dous meses de veterinario», dice Bea.
Arume también firmó hace dos años un convenio con la Diputación que les facilita financiación para el pago de parte de los costes que genera su actividad. «Por suposto, temos que xustificar con facturas, e para que nos dean 20 temos que presentar 40, pero grazas a iso podemos cubrir parte de coses de medicamentos ou de tratamentos. O problema son eses outros gastos do día a día sen factura, como a gasolina para levalos á clínica», ejemplifica.
«Trátase de atopar á familia que mellor encaixe»
Bea Míguez lleva más de dos décadas dedicando tiempo a los animales abandonados. Empezó como voluntaria en Progape y luego pasó a Proanimales Carballiño (entidad que ya no existe), antes de decidirse a fundar Arume junto a Susana Casalta.
Esa trayectoria le ha dado una amplia experiencia en lo que se refiere a los procesos de adopción y ha desarrollado un olfato especial para detectar éxitos o fracasos. «Cando ves a unha persoa de máis de oitenta que che ven pedindo un can novo e grande, ás veces non sabes como explicarlle que, á marxe de que lle podan quedar moitos anos de vida, un animal desas características non o vai poder sacar da correa a pasear porque moi posiblemente o acabe tirando», ejemplifica.
No obstante, también reconoce que «levas moitas sorpresas e unha adopción na que non confiabas moito acaba sendo un éxito e noutra que che parecía perfecta é un completo fracaso». Con todo, la filosofía de trabajo sigue ciertas pautas que permiten ajustar las necesidades del perro con el estilo de vida del hogar que le acoge.
«Trátase de atopar a familia que mellor encaixa co animal», resume Bea Míguez, que apunta que el binomio entre tamaño del perro y lugar en el que va a vivir no es, ni mucho menos, determinante. «De nada serve querer un can grande e pensar que porque o vas ter nunha finca xa vai estar ben. Se está solo e ninguén interactúa con el pode correr moito os primeiros días, pero acabará deitado na porta esperando ó dono, e incluso pode desenvolver problemas de conduta ou agresividade. E polo contrario, un animal grande pode estar perfectamente nun piso si sae a diario ou é xente que sae moito a andar polo monte», comenta.