Que esperamos das institucións cando unha parte do país se sente vulnerable? Repítome a pregunta mentres Ceuta vive un momento especialmente delicado. Unha visita, unha aperta ou unha promesa non van resolver os problemas, pero poden lembrar que non están sós. Felipe VI comprometeuse a visitar Ceuta por primeira vez, nun momento tan delicado que engade valor á axenda institucional. Coloca o Goberno ante unha decisión incómoda: autorizar a viaxe reafirma a soberanía española sobre Ceuta (aínda tensionando a relación con Marrocos); aprazala podería interpretarse como mostra de debilidade. Non é a primeira vez que a Coroa fai de canle de comunicación con Rabat. Durante a crise de Perejil, os contactos da Casa Real co rei Mohamed VI mantiveron unha vía de diálogo co conflito ameazado con escalar.
Que tería pasado se o rei non dixese nada? Probablemente nada que medir en cifras. A fronteira quedaría no mesmo lugar, os problemas continuarían e a crise non desaparecería. O silencio tamén fala e, cando o medo se instala nun territorio, o que esperan os habitantes das institucións é amparo, saber que están aí.
Non todo se soluciona inmediatamente. A política precisa tempo, negociación e recursos, pero hai unha responsabilidade que non se mide: estar. Estar cando hai medo, cando se acumulan as dificultades, lembrando que esa cidade afastada no mapa forma parte do centro. Non podemos pedirlles ás institucións que resolvan cada problema, pero si algo máis sinxelo: que aparezan cando máis falta fan.