Al grumete Antonio Ares Méndez (Foz, 1943) la galerna lo sorprendió durmiendo en el Quintanero , «un dos mellores boniteiros que había», mandado por un tío. «Recórdoo todo, non hai día que non me veña á memoria». A las cuatro de la madrugada oyó arrancar el motor. «Tan cedo, que pasará..., pero non me preocupaba. E sentín un golpe de mar, que entrou no camarote e encheu todo de auga. O mar levara a porta do rancho, o tambucho, clavámolo..., subín ao puente para saber de meu pai (que ía no Ares Otero , un pesqueiro pequeno; meu padriño patroneaba o Nuevo Quintanero ). Cando máis forte caía, a mediodía, volvín subir; polo ollo de boi vin un golpe de mar, 'este si que nos leva', atravesou o barco pero aguantou. E xa sentín os berros 'colle unha botella de coñac', partíralle a muñeca ao timonel a roda». La situación mejoró. «Despois empezaron a chegar noticias, a tal barco levoulle un home, oías polas telefonías pedir auxilio. Cando chegamos a porto amencía». Siguió navegando, sustituyó a su padre y compraron un barco más grande, hasta que se construyó Alcoa. «Tíranche os fillos... Pero se volvo a nacer volvo a ir ao mar, gustoume sempre».