«Os soños son os que nos guían, como as estrelas»

A identidade, a familia e a loita fronte á adversidade conducen «Conta nove estrelas», premio Lazarillo 2019. Benvidos á galaxia Oma


Nove libros, nove estrelas. Conta nove estrelas fai o libro nove de Andrea Maceiras (A Coruña, 1987), que nos leva á galaxia Oma. Onde queda? «É unha galaxia que aínda está por descubrir. É unha galaxia paralela á nosa e que está inspirada na Vía Láctea. É en espiral, xira arredor dun burato negro, e a miña intención era facer ciencia ficción, ou ficción científica. Pero o que acontece na galaxia Oma está baseado en feitos reais», asegura a gañadora do Premio Lazarillo 2019. 

-Como conecta a galaxia Oma cos teus intereses e paixóns?

-Desde pequena interesoume o universo. E creo que as paixóns que sentes cando es pequeno acompáñante o resto da vida.

-Como se levan a ciencia e a ficción?

-Na literatura hai cabida para todo. Hai escritores de ficción científica que se anticiparon a cousas que aconteceron. O exemplo clásico é Verne. O punto en común entre ciencia e literatura supoño que é que ambas necesitan de creatividade. E de feito estase a falar moito da necesidade de aplicar o pensamento creativo ás ciencias.

-É a creatividade a materia pendente?

-Actualmente estase a potenciar máis a creatividade, e o cambio no sistema educativo debería ir por aí, por facerlle oco á creatividade e ao pensamento diverxente.

-Que é iso, que soa a saga de éxito?

-É que é unha palabra que está de moda. Definiría o pensamento diverxente como atopar solucións distintas á solución recta. Esa forma de pensamento é a que hoxe tamén se demanda desde o campo científico. Ten que ver coas intelixencias múltiples e coa intelixencia emocional, que fai moita falta. Quizais é a carencia que máis ten a secundaria. No cole danse moitos contidos, pero penso que falta un pouco esa educación emocional, a materia para a vida, esa atención á propia persoa, a ensinarnos a movernos no mundo como individuos que somos en todos os sentidos. Hai que aprender a xestionar a ira, a dor, a frustración... Eu, como profe de secundaria, vexo esa carencia.

-Educar nas emocións non vai só de proxectar «Al revés», non?

-Iso está ben, pero quizais faría falta unha materia que abordase todos eses temas prioritarios, como autocoñecemento, drogas, sexualidade... Temas que son inmediatos e outros que serán fundamentais despois, como seguridade viaria ou os primeiros auxilios. Ou que che ensinen como se fai a declaración da renda!

-Non recordo que, hai 30 anos, viñesen os autores aos coles a falar das súas historias. Agora os escritores entrades nas aulas, hai esa comunicación directa, viva.

-Para min é unha das mellores cousas, esa porta que se me abriu cos libros nas aulas para falar cos nenos e adolescentes. Non hai nada comparable a esa experiencia.

-Canto manda a imaxinación, fronte á razón, na túa escrita e na túa vida?

-Penso que ten que haber un equilibrio para escribir unha historia. Hai unha parte de creatividade, pero tamén outra parte técnica que é plasmar desde a nada algo que debe viaxar da túa cabeza ao papel. O primeiro é unha imaxe, pero unha imaxe non constitúe unha historia.

-Sentas e van vindo as musas?

-Iso molaba! Estaría ben, si... pero non.

-Quen é Quepi, que ten de ti?

-Quepi, a protagonista de Conta nove estrelas, é unha nena diferente. Ten o cabelo turquesa e sente que non encaixa. Esa diferenza cáusalle problemas. Supoño que esa diferenza é un dos temas principais na historia. A última fase da infancia ten unha dificultade, é o momento no que eu lembro terme sentido diferente, porque é o momento da procura da identidade.

-Esa incomodidade e a adversidade son o pulo para medrar?

-Sen adversidade non hai historia interesante. É o motor do relato.

-Quen son os bobós?

-Son seres peludos, aparentemente inofensivos, pero que esconden algo perigoso. En realidade están inspirados na miña gata, Gala, que tamén é preciosa, pero ten a súa parte destrutiva. Os bobós son uns seres incomprendidos. Coma Quepi.

-A familia é un valor na túa escrita. Os irmás. Os avós. Por que?

-Si, na infancia a familia é un referente fundamental. Os avós son do máis bonito que se pode ter na infancia. Ese amor dos avós é moi difícil de igualar na vida. É fundamental que se lles dea valor aos nosos maiores. Que sería dos nenos sen os avós? Os avós son unha seguridade, non só emocional. O moito que se necesitan e o pouco valor que se lles dá ás veces...

-Quen che aprendeu a ler?

-Quen me ensinou de verdade foron miña nai e miña avoa. De nena encantábame Matilda. Xa na adolescencia fun moi das irmás Brontë e de Carlos Casares. Non esquezo O sol do verán.

-Onde queda o lugar dos soños?

-Mmmm... supoño que cara ao norte, porque os soños son os que nos guían, como as estrelas. Na novela están moito. O que fan os protagonistas desta historia é guiarse polos seus soños ata desafiar todo ese universo coñecido para ir máis alá.

«Conta nove estrelas»

Andrea Maceiras

EDITORIAL xerais PÁX. 168 PREZO 11,87

«Encántame o día que ten 25 horas»

ana abelenda

A escritora coruñesa, gañadora do Premio Jules Verne 2015, asegura que pensa «moitísimo» na ducha

Andrea Maceiras (A Coruña, 1987) ten palabras e silencios, unha longa melena que non vai cortar, sete libros publicados e un oxalá pendurado da boca. «É a miña palabra favorita. Deixa unha porta aberta cara ao futuro», afirma a gañadora do Premio Jules Verne 2015, de Xerais, por Europa Express. O primeiro Interrail que fixo percorrendo Europa, ao rematar o instituto, foi a viaxe da súa vida. Ela, que debuxa espirais e escoita temas de Extremoduro en bucle, pensa «moitísimo» na ducha. Escribe no baño? «Véxoo un pouco incómodo», despexa.

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«Os soños son os que nos guían, como as estrelas»