«Encántame o día que ten 25 horas»

A escritora coruñesa, gañadora do Premio Jules Verne 2015, asegura que pensa «moitísimo» na ducha


redacción / la voz

Andrea Maceiras (A Coruña, 1987) ten palabras e silencios, unha longa melena que non vai cortar, sete libros publicados e un oxalá pendurado da boca. «É a miña palabra favorita. Deixa unha porta aberta cara ao futuro», afirma a gañadora do Premio Jules Verne 2015, de Xerais, por Europa Express. O primeiro Interrail que fixo percorrendo Europa, ao rematar o instituto, foi a viaxe da súa vida. Ela, que debuxa espirais e escoita temas de Extremoduro en bucle, pensa «moitísimo» na ducha. Escribe no baño? «Véxoo un pouco incómodo», despexa.

-Tropezou con moitos libros na vida?

-Con todos os que puiden! E cos que me pareceron bos máis dunha vez. Aínda así, nunca son suficientes. Necesitaría un par de vidas máis para bater, repetir e esnafrarme a gusto.

-Le en zigzag ou entre liñas?

-En diagonal, pero só se vou con présa. Normalmente son unha lectora que se concede poucas liberdades e le ata a última folla. Un bo final pode cambiar o sentido dunha historia.

-Que sabe do silencio?

-Na miña última novela [O que sei do silencio] o silencio aparece reflectido como un elemento negativo, pero en xeral eu non o concibo así. En moitos asuntos non debemos calar, pero o silencio implica calma e reflexión; por iso debería ser sempre previo á palabra.

-Frite, coce ou guisa?

-Non cociño demasiado, nin demasiado ben...

-É salgada ou máis larpeira?

-Declárome fan total e incondicional do chocolate.

-Hai noticias recorrentes. Algo que dicir sobre o cambio de hora?

-Encántame o día que ten 25 horas! E detesto o que ten 23.

-Entón, seguimos co cambio horario para manter o pracer de gañar unha no outono?

-Si! Con 25 horas nun día gózase máis do outono.

-Que foi o mellor que lle dixeron na vida?

-Foi nun instituto, falando da novela Nubes de evolución. Un profesor contoume que a historia lle dera esperanza a unha rapaza que estaba superando un grave trastorno alimenticio. Non esquecerei ese momento.

-Fan de «Por trece razones», é unha muller en «streaming»?

-Por trece razones é unha serie que me recomendaron moito, pero téñoa en asuntos pendentes. Vexo moitas series, déixome guiar polas recomendacións dos meus amigos e amigas e, aínda máis, polas dos meus alumnos e alumnas! Sempre me poñen ao día das últimas novidades.

-Párase a dicir «amigos e amigas», «alumnos e alumnas». Xa que estamos, e vaise achegando o día, que lle parece que se incorpore á Constitución a linguaxe inclusiva?

-Estou a favor da linguaxe inclusiva en calquera contexto, e especialmente en documentos oficiais.

-Ve un pouso machista na RAE?

-Creo que necesita renovarse en certos sentidos; vai un paso por detrás da sociedade, pero confío en que acabará cambiando. A lingua está claro que é o espello da sociedade e, cando esta avanza, a súa evolución reflíctese na forma de falar. Se vivimos nunha sociedade desequilibrada ou sexualizada, a lingua tamén vai estalo. Hai transformacións que son necesarias.

-«Nunca había visto tanto macho alfa en política», dixo Núñez Feijoo. E vostede?

-Preocúpame un pouco como facemos equiparacións coa natureza. Un macho alfa é necesario para a supervivencia da especie. Unha manda non é un termo pexorativo, tal e como se entende actualmente. Outra cousa é que en política sobren actitudes e comportamentos que distan da profesionalidade coa que se debería acometer a tarefa.

-Que lle parece que Chloe e Dylan se coen entre os nomes máis postos en Galicia?

-Chloe e Dylan están ben, son clásicos dentro de seren estranxeiros. Dentro da innovación, o meu preferido é Ilony (que vén de «I love New York»).

-A melena gárdalle as costas. Vese ou non de pelo curto?

-A verdade é que non! Para min o pelo longo e solto simboliza a liberdade. O cabelo feminino, ao longo da historia, sempre estivo recollido, cuberto… Eu desexaría ser unha velliña con trenza branca... e mais un gato.

-Doris Lessing! Ten gato?

-Unha gata. Chámase Gala.

-Por Gala Dalí?

-Cando a adoptamos xa viña con nome e tiña 4 anos. Pareceunos que era tarde para cambiar a súa identidade.

-Búscalle tres pés ao gato?

-O de buscar tres pés ao gato teño entendido que se di porque antigamente significaba sílaba. E gato só ten dúas!

-É de chupiños ou das de dous litros de auga ao día?

-Depende do día, ou da noite, pero en xeral non son de extremos. De feito, a pregunta lémbrame a arriscada teoría dunha amiga miña. Di que o ideal é alternar as copas con auga para evitar o exceso...

-Unha canción para termar do día.

-Calquera dos últimos cedés de Extremoduro.

-Un pesadelo recorrente.

-Seres inanimados que cobran vida.

-Cal é a historia do futuro? 

-Aínda está por escribir!

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

«Encántame o día que ten 25 horas»