Os ollos que miran | En primeira persoa, por Antía Muíño 

antía muíño

CARBALLO

Antía Muíño, durante o seu concerto na Carballeira de Baio, no pasado mes de agosto
Antía Muíño, durante o seu concerto na Carballeira de Baio, no pasado mes de agosto BASILIO BELLO

«(...) Non o podo evitar, son curiosa de nacemento. A que se dedican? Como se gañan a vida? Son felices? E así paso o tempo, elucubrando, imaxinando. Como me di unha persoa que ben me coñece: «Montas ti soa o guión e a produción da película! O ano que fixen esa viaxe... (...)».

11 abr 2021 . Actualizado a las 21:00 h.

Febreiro de 2015. Viaxe Bos Aires-Madrid. Un deses voos interminables. Preto de 24 horas de viaxe e dúas escalas: unha en Sao Paulo e outra en Frankfurt. Penso que hai dous tipos de persoas nas viaxes. Por unha banda está quen fala e fala e conta a súa vida a alguén que probablemente non volva a ver máis. Xente que desfruta e espreme eses momentos de intimidade efémera con descoñecidos. Gústame que haxa xente así, que conte e conte, porque eu son máis ben do segundo tipo de viaxeiras; as que escoitan, asenten ou negan, imaxinan como é esa persoa polo que deixan escapar as súas palabras. E aínda hai algo que me gusta máis: escoitar as conversas alleas que teñen lugar ao meu redor. Desfruto deses momentos de voyeurismo auditivo que tan pronto como capto, esquezo.

Non o podo evitar, son curiosa de nacemento. A que se dedican? Como se gañan a vida? Son felices? E así paso o tempo, elucubrando, imaxinando. Como me di unha persoa que ben me coñece: «Montas ti soa o guión e a produción da película!».

O ano no que fixen esa viaxe estaba a piques de tomar unha decisión importante: que facer ao rematar a carreira de Dereito? Seguir ese camiño ou seguir estudando música? As opcións eran estas: un máster en Dereito Internacional ou ou Grao Superior de Guitarra. No campo xurídico, as relacións internacionais, a diplomacia e o mundo do dereito internacional público eran o meu. A decisión non era tan decisiva como de primeiras puidera parecer; os dous camiños podían compatibilizarse. Pero había algo que me facía pensar que se optaba por un camiño ou outro, o meu futuro ía ser diferente.

É un pouco simplista considerar que a vida é só o resultado exclusivo das eleccións individuais. Igual de simplista é deducir que a elección dun camiño vai modificar a túa maneira de ser ou de ver o mundo. Tamén, e aínda que sempre digo que son un pouco meiga por experiencias casuais que me ocorren con certa frecuencia, sei que os feitos dependen do ollo con que os miremos.

Saber, seino. Pero isto foi o que me aconteceu nesa viaxe Bos Aires-Madrid. Ernesto e Adelina (nomes ficticios) eran unha parella que viaxaba no mesmo avión. Nunha das escalas sentáronse ao meu lado a agardar o seguinte traxecto. Eran un Don e unha Doña, un matrimonio de abrigos de pel e miradas altivas. Uns «chetos» («pijos», para os arxentinos) de manual. Non lles oín falarse entre eles, pero si tiveron unha conversa cunha azafata coa que coincidiron e que ao parecer coñecían de antes. Laiábanse dos males da Arxentina, do pésimo funcionamento do país. E como non, a culpa era dos emigrantes. Os chinos estaban a facerse con todo, disque. «Si es que dejan entrar a cualquiera...», comentaban. Curiosas observacións vindo dunha parella de persoas brancas, seguramente descendentes de europeos emigrados. Na conversación saíu a que se dedicaba o Ernesto. Parece ser que era diplomático na Embaixada Arxentina na Alemaña.

Marco Antonio (nome real) era un home miúdo, de pelo longo, de pel curtida polo sol do seu Brasil natal. Coincidimos na escala de Sao Paulo. Eu levaba a guitarra comigo e el levaba a súa. Sentouse en fronte miña e notei que me miraba á man dereita. Despois entendín que se estaba fixando se tiña as unllas longas (trazo distintivo dos guitarristas «clásicos»). Comezamos a falar de música, de guitarras, da vida. Contoume que era concertista e profesor nun conservatorio de Brasil. Faloume de festivais, do ambiente musical do seu país. Eu faleille de Galicia e dos meus plans de futuro. Tivemos unha conversa amena, divertida. Brillábanlle o ollos ao falarme dos seus concertos, dos músicos cos que tivera ocasión de tocar, das obras que nese intre estaba a preparar. Falaba da súa vida cun enorme sorriso a pesar de que, coma en todas partes, ese camiño que elixira non era fácil.

Concerto de Antía Muíño, en outubro, no Couto, Ponteceso
Concerto de Antía Muíño, en outubro, no Couto, Ponteceso BASILIO BELLO

Hai feitos que ocorren por algunha razón? Son sinais inequívocas do destino, que trata de influír nas eleccións que tomamos? Seguro que non. Son os ollos os que miran de xeito diferente e interpretan o que nós queremos que interpreten. A vida da parella porteña e a do músico brasileiro non podían ser máis distintas. Dous xeitos de ver o mundo totalmente contrapostos. Os meus ollos interpretaron os encontros coma unha advertencia. Un sinal acerca do tipo de persoas coas que me podía cruzar se me decantaba por un ou outro camiño.

Novamente, é simplista xeneralizar e considerar o eterno prexuízo que identifica aos músicos cunha sorte de bohemios románticos e á xente do Dereito cunha elite de rancio avoengo. Sei por experiencia que isto non é así. Saber, seino. Pero aquel día, naquela viaxe con escalas interminables e casualidades improbables, asumín que prefería parecerme a Marco Antonio, que levaba as unllas longas e moita música para compartir.