Escola


Na prehistoria; é dicir, no último tramo dos anos 70 (hai, por tanto, catro decenios), no colexio Labarta Pose de Baio só había unha cousa que podía parar un partido de fútbol no terreo que logo sería unha pista de cemento moi digna, e daquela aínda era un cacho de terra negra. Non, non era que che rebentaran a cara dun balonazo e nin sequera che pediran disculpas. Iso formaba parte do oficio. A min aínda me doe aquel que me deixou mudo e case cego un par de horas, pero polo menos podo contalo.

Non: o que paraba un partido era un carro de vacas cargado de algo (esterco, por exemplo) que pasaba polo medio de nós cunha tranquilidade e armonía sintoísta que nos contaxiaba a todos os rapaces. Era como se parara o mundo, e todo el coubese nunha bola que incluía aquelas vacas que, por certo, ían soas, co dono detrás, sen falarlles. Eu intuía que seguían o camiño de toda a vida previo ao colexio, que para iso as vacas son moi listas: eu teño moito que agradecerlle ás nosas, que me ensinaron os camiños ao Prado da Cabalanda e o Freixo Pequeno cando era moi neno: o único que facía era seguilas, coa súa condescendencia, supoñendo que entre elas comentaban con desdén que a onde vai este chaval que nin sequera sabe onde ten as fincas.

Así era a vida naqueles anos e naquel colexio, no que por certo medraban uns fermosos cipreses que tiñan a nosa idade e que un día cortaron, e eu sentín que cortaban algo dunha xeración enteira. Xa se sabe: os cipreses cando medran poden volvese perigosos se os deixas ceibos.

Así eran aqueles anos de carencias na escola, pero cheos doutras cousas. Pregúntome se agora será ao revés.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Tags
Comentarios

Escola