«A letra minúscula, ilexible na práctica, converte documentos públicos e mensaxes comerciais nun labirinto»
17 mar 2026 . Actualizado a las 05:00 h.As persoas que deseñan sancións de tráfico, anuncios televisivos e instrucións de electrodomésticos comparten unha carencia grave: a empatía real coas persoas ás que se dirixen. Non é só unha cuestión estética nin de deseño gráfico; é unha forma silenciosa de limitar dereitos e de expulsar á cidadanía da comprensión do que lles afecta.
A letra minúscula, ilexible na práctica, converte documentos públicos e mensaxes comerciais nun labirinto deseñado para que a maioría non poida orientarse nin decidir con liberdade. Quen redacta esas condicións sabe perfectamente que no monitor do seu despacho todo se ve nítido, pero tamén sabe que no papel, na pantalla doméstica ou na vida real, a mensaxe desaparece. Iso non é erro técnico: é unha decisión política e cultural que normaliza a exclusión informativa e converte a cidadanía nun público sometido, non nun suxeito de dereitos. As Administracións que o permiten son responsables dunha estrutura comunicativa que dificulta reclamar, entender ou simplemente ler sen esforzo heroico.
Cando a información se volve inaccesible, a democracia empobrécese, porque o dereito a comprender é o primeiro chanzo do dereito a decidir. Na publicidade televisiva, a letra mínima funciona como cortina: promete transparencia mentres oculta condicións decisivas que cambiarían a elección de calquera persoa informada. Isto é publicidade enganosa disfrazada de legalidade formal, un mecanismo que xoga coa fatiga visual e coa confianza do espectador. É urxente lexislar con claridade tipográfica e sancionar a quen converta ler nun privilexio.