A marca do sabio


data / AGENCIA

Contan que cando Filipo de Macedonia recibiu a noticia de que a súa esposa parira un neno, estaba celebrando que o seu cabalo coxo acababa de gañar unha carreira de burros, e o seu exército viña de darlle unha nova vitoria, polo que os augures xa se apuraron a predicir que o infante Alexandre, por vir ó mundo entre tan boas novas, ía ser magno, e Magno foi.

Sobre prognósticos que adiantan o porvir dun neonato tense escrito moito, e deixando a un lado a restra de deuses e heroes precristiáns, predestinados por sinal divino, lembramos dous casos referentes ó neno Xesús, de quen din que cando súa nai foi visitar a súa curmá Sabela para anunciarlle a súa gravidez, o curmanciño Xoán deu un chimpo de alegría no ventre de súa nai. E o outro de cando xa o neno nacera, quen vendo á Virxe aflixida por tan insólito acontecemento, que alixeiraría as linguas da veciñanza, erguéndose no berce anuncioulle quen era seu pai (por se ela non o sabía), e a función redentora que traía consigo.

E como iso de anunciarse antes de nacer ou acabado de nacer non é patrimonio de ninguén, tamén se conta que a nai de Bernardo de Claraval, estando grávida do futuro santo, soñou con un can de forte e potente ladrido, sobre o que o seu confesor augurou que o futuro neno sería para a igrexa fiel e defensor como un mastín o é da casa do seu amo.

Son moitos e aparecen en todas as culturas e estratos sociais os casos de natais que se fan anunciar de maneira sorprendente por medio de sinais que indican como vai ser o cativo ou cativa. E traio isto a conto porque nese álbum de fotos de que veño falando estes días, atopei o retrato dunha muller que viviu en propias carnes un destes anuncios premonitorios; unha muller que se amosa grávida no retrato e sen embargo non deixou descendencia. Cando me interesei por ela dixéronme que tivera un aborto espontáneo por irse da lingua, despois de que, certo día, estando soa na casa comezase a preocuparse porque o seu esposo non daba chegado do mar, e a preocupación ía en aumento a cada segundo que pasaba, ata que de súpeto, unha voz saída das súas entrañas tratou de acougala: Estate tranquila, enredouse cuns amigos.

E aquela voz, na vez de sosegala aínda a preocupou máis, e foi xunto dunha anciá da familia para contarllo e pedir consello. E ben podía a vella aquela, amparada polos anos de sabedoría e experiencia desenganala, que o subconsciente opera así nas persoas preocupadas, facéndolle crer que son voces o que é imaxinación ou suposición ou desexo. Pero iso a anciá non o sabía, porque entre as moitas crenzas de que tiña noticia e acollía con fe cega, aquela voz só podía vir do feto, quen ía nacer co don da profecía. E traía ese don (explicaba ela) por ser primoxénito, descendente en sétima xeración doutro sabi http://barbanza/vol1/sgdvoz_fotos_tmp/b11e9051.pre o habido nesa familia e de quen ninguén se lembraba. Un sabio que sería recoñecido no momento de nacer e durante toda a súa vida porque había levar marcada no ceo do padal a roda de santa Catarina, a patroa da sabedoría. Mais, para desconsolo da nai, a anciá tamén lle anunciou que, polo simple feito de revelar aquel acontecemento antes de parir, por desvelar o prodixio, o neno non viviría.

A día de hoxe ninguén pode asegurar que sería do cativo se a nai non se fose da lingua.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

A marca do sabio