Da necesidade de plans para o turismo

Avelino Ochoa
Avelino Ochoa VENTO DA TRAVESÍA

AROUSA

MARTINA MISER

27 feb 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

O turismo é un fenómeno mundial popularizado ó redor dos anos 50 do século pasado e, desde aquela, Galicia é receptora del. A Constitución de 1978 sinala que a nosa comunidade autónoma ten competencia exclusiva para a súa promoción e ordenación e, actualmente, está en vigor unha curiosa lei, a 7/2011, que non regula o turismo en si, a pesar de denominarse Lei do Turismo, senón os seus axentes —aloxamentos, cámpings, restauración, guías, etcétera— e a promoción dos encantos de Galicia. Sinala catro deberes abstractos e xenéricos para o turista pero non tipifica ningún tipo de infracción nin sanción que se lle puidese impor, fronte á multitude delas nas que poden incorrer os hostaleiros. Reflicte a mentalidade de que o turista é un Midas ou un maná que nos vén enriquecer, ao que hai que abrir ben as portas, recibir como a un rei e que só é suxeito de dereitos. Non fala de limitacións, afluencias máximas, sostibilidade do entorno e parece como se os recursos naturais e patrimoniais fosen infinitos e indestrutibles e que os veciños dos destinos turísticos carecesen de dereitos ao seu entorno e á súa historia.

Hai uns días publicouse neste xornal que a Consellería de Medio Ambiente pedía ao Clúster do Turismo que achegase ideas para un plan de xestión do Xidoiro Areoso, que ten o seu interese na existencia de restos megalíticos e valores naturais, moito máis alá da visión que se dá del como dun Caribe galego. Efectivamente, faille falta un plan porque as súas riquezas, arqueolóxica e natural, non están protexidas. O mesmo ocorre en Adro Vello, coa maior parte da súa extensión dedicada a aparcadoiro e con construcións e unha estrada que o invaden.

A problemática de fondo, no Areoso, en Adro Vello, Con Negro, Castriños e noutros lugares da Illa ou de San Vicente, está a ser o excesivo número de visitantes estivais. É un conflito acentuado ata extremos insoportables coa proliferación e aumento de capacidade de cámpings e de instalacións hostaleiras diversas sen que existan dotacións de saneamento e de servizos suficientes —nin sequera para a poboación estable—, provocando unha invasión e abuso intolerables do territorio, e sen que se coñeza ningún afán para estudar o número de prazas turísticas que poden soportar as diversas zonas e os seus servizos para gozar dunha estancia racional, non danosa.