Pedro Fraga, focense amante de los viajes: «Cando viaxamos, o que máis hai que aprender é a respetar»

Hay quien dice que la edad es tan solo un número. Y hasta puede que haya que empezar a cambiar la medición de la longevidad. No por años. Sino por experiencias. O por viajes. Igual que el nacimiento de un hijo o el fallecimiento de un padre, la vida realmente se divide en etapas. Hay micro-vidas entre cada amanecer y atardecer. Con el mantra de «exprimirla», el focense Pedro Fraga ha dedicado 25 años (y los que quedan) a descubrir mundo. A dejarse fascinar por él, con las luces y sombras que cada país tiene. Salir de la propia zona de confort geográfica supone afrontar nuevos retos. Y en cada uno de ellos se aprende, si uno quiere y se muestra abierto, reconoce este mariñano, más viajero que turista, remarcando la diferencia entre ambos conceptos: «O viaxeiro, para min, busca experiencias, ver a vida no país onde vai. O turista vai exclusivamente a ver certas cousas, a cumplir certos estándares que supoñemos, cando se viaxa. A diferenza é importante. O viaxeiro dedica máis tempo, non está tan atado a uns horarios de locura, non programa tanto e busca eses días e horas de tempo libre, perderse nas cidades, nos sitios, entrar a comer nun restaurante típico, etc». La globalización, por otro lado, está haciendo mella en muchos destinos, «por iso hai xente buscándoos alternativos». Huyen de una masificación turística, que llega incluso al mismo Everest: «Está pasando. Vénseme á mente un safari e a escena onde os animais está sendo observados dende uns 40 veículos, habendo alí máis persoas que animais».

«O viaxeiro dedica máis tempo, non está tan atado a uns horarios de locura, non programa tanto e busca eses días e horas de tempo libre, perderse nas cidades, nos sitios, entrar a comer nun restaurante típico, etc»

«A primeira viaxe en avión _empieza contando su historia viajera_ foi con 18 anos. Da maneira que o levo feito, tardei en empezar a viaxar e a engancharme. Fixen os típicos pero cando empecei a visitar outros destinos máis de natureza foi cando se me empezou a espertar o gusanillo. Para min, quizais son os destinos máis potentes e, pese a que non son moi aventureiro, si que o que fai o home impresiona pero cando ves o Cañón do Colorado, as cataratas de Iguazú ou Ushuaia e fas trekking a un glaciar, son outras experiencias nas que aprendes a respetar a natureza ao máximo porque temos algo marabilloso a coidar. Teño visto cousas maltratadas polo home».

El choque cultural

Entroncamos con un tema necesario de abordar: el choque de culturas. Al respecto, comenta: «A conclusión que sacas é que somos diferentes pero no fondo somos iguais. Son costumes». Quizás por cierta «barrera» entre Occidente y Oriente, nos puede impactar más lo que vemos en el segundo. El Sudeste Asiático y Sudáfrica, confirma Pedro Fraga, han sido sus grandes descubrimientos. Son zonas de «grandes contrastes», ha comprobado in situ. «Fun a Emiratos Árabes, Dubai, Abu Dhabi e Catar onde vin o luxo extremo pero cando cheguei aquí non me sentín menos. Vin aquilo como unha película», comenta, añadiendo: «Cando viaxamos por aí temos que ver películas. Quero dicir que non hai que identificarse nin involucrarse co que está pasando porque podes pasalo mal». «O tema dos nenos _sigue relatando_ a min aféctame moitísimo».

 «En Vietnam foi reencontrarme cun lugar no que as persoas marcan a diferenza»

No hay explicación lógica al sentir conexión con un lugar, habiendo nacido en otro. No importan miles de kilómetros. A Pedro Fraga le ocurre: «En Vietnam foi como un cambio de chip ou reencontrarme cun lugar no que as persoas marcan a diferenza. No sudeste asiático son marabillosas e a amabilidade é brutal, pero Vietnam é un punto máis polo estilo de vida que teñen. Foi un país que superou moito, ainda que esta xeneración case non recorde. A súa historia está gravada por 400 anos de guerras, pero non gardan rencor. Cando veño emocionado dun lugar é polas persoas, como son, viven, te reciben... É o que abre a mente, e iso pasoume en varios países».

Él tiene en el ámbito familiar una pequeña historia de cómo viajar nos puede cambiar, a distintos niveles. Su padre, explica, «era unha persona que tiña a súa lancha e o seu muelle, pero recordo a primeira vez que viaxou de cruceiro conmigo, fomos ás Islas Griegas e outro ano Fiordos. Meus irmáns dicíanme despois: 'Non coñecemos a papá'. Viña emocionado das viaxes. Foi unha explosión de cousas que nunca había sentido. Aquela persona que nunca viaxou non as bota de menos porque nunca as sinteu». Concluye: «Penso que unha persoa debería viaxar coa súa parella, soa, cos amigos, en familia... Hai moitas formas de viaxar e, se se pode, non fai falta facelo ao fin do mundo. É bo viaxar de todos os xeitos. Eu viaxei coa familia, que é marabilloso, cos amigos tamén, coa parella que foron dos mellores viaxes que fixen na miña vida, pero tamén só, que é algo distinto».

«Cando viaxo só fágome máis 'esponxa' porque observo máis, escoito máis, aprendo máis e relaciónome máis, creándose máis lazos»

Cuando viaja solo, el miedo que muchos sentimos nada más salir del calor del hogar, desaparece sin embargo: «Cando viaxo só fágome máis 'esponxa' porque observo máis, escoito máis, aprendo máis e relaciónome máis, creándose máis lazos, filtras e quédaste co que realmente queres, vas máis á aventura. Cando vas con alguén, fas unha especie de piña e partes dunha base, ou en grupo súmaste a eles e xa está». Recomienda viajar de todas las maneras posibles. En su caso, «siempre cómodo», prefiere. Pedro Fraga ha viajado a 55 países, algunos varias veces, «pero ainda me quedan moitos», subraya. En este 2026 quiere volver a Vietnam y ya tiene programado Japón, Islas Griegas, Estados Unidos... «Todo o tempo que poida, e a economía mo permita, dedicareino a viaxar», finaliza Pedro Fraga.

---

---

---