«Chámolle a bicicleta dos sorrisos»

Confesa que a súa, reclinada, chama a atención a moitos cando vai pola estrada


cervo / la voz

Tras a súa etapa de Maestría en Asturias, os pasos de Chus García (Gilbuena-Ávila, 1959) remataron na Mariña debido á montaxe de Alúmina Aluminio, hoxe Alcoa, da que é empregado dende 1982. Primeiro desprazábase a traballar dende Lago (Xove), despois dende A Senra (Cervo). Fíxoo a pé, en coche, motocicleta... pero dende fai dúas décadas, a bici é a súa compañeira in itinere.

-Por que lle deu pola bici?

-Fixen deporte ata os trinta e pico e como andaba apurado para ir aos entrenamentos, tiraba máis de coche ou de moto. O da bicicleta foi fai máis de 20 anos, cando deixei de ser xogador, aínda que despois seguín vinculado como adestrador. Aí incorporei a bicicleta, ademáis nun sentido práctico. Se merco unha bicicleta e quero facela útil, o traballo é o sitio adonde tes que ir todos os días, ida e volta. Ao principio, era algo reticente a utilizala en inverno pola noite pero agora xa levo uns dez anos que non me asusta, poño as luces que correspondan, reflectantes, e á rúa con ela.

-Cantos quilómetros fai a diario?

-Once de ida e once de volta.

-No seu traballo, é o único que usa a bici en distancia similar?

-Teño un compañeiro de Río Covo quen, máis polo verán, soe acudir ao traballo en bici.

-Pero non é a norma, claro.

-Non. Eu son unha rara avis. Dobre rara avis.

-O di pola bicicleta que utiliza...

-Son bicicletas reclinadas. Creo que é un invento francés de principios do século pasado. Tiveron a súa rivalidade coas denominadas normais ou verticais(...) pero esta quedou como un tipo de bicicleta un pouco residual.

-Pois é a primeira que vexo.

-En cen quilómetros á redonda non vin ningunha. So a un de Valdoviño, a quen lle vin unha bicicleta destas nunha ruta por aquí. A partir dese momento foime interesando e conseguina. En cen quilómetros á redonda e mar adentro... moitos máis (sorrí).

-Por que se decantou por esta?

-Como ando un pouco por libre nas miñas rutinas e tarefas, a verdade é que me chamou a atención a primeira vista. Ía cambiar de bicicleta e a convencional en carretera nunca me deu convencido. O único segredo que ten esta é que te cansas máis comodamente. Agora, a dose de forza de vontade é a mesma que coa outra.

-Chama moito a atención na vía?

-Hai xente que te convida a parar e a contar un pouquiño, outros saúdante moi efusivamente... Chámolle a bicicleta dos sorrisos, sobre todo se te ven nenos ou maiores; con eles tes garantido o sorriso, dá gusto pasar ao seu lado. É raro pasar desapercibido.

-Canto tempo fai que ten esta?

-Foi a primeira. É do 2010. Indagando por Internet, esta marca era o único fabricante español. Esta é «el amor de mi vida», de momento. Non volvo a outra!

-Estamos xusto na Semana Europea da Mobilidade. Que mensaxe daría para que se utilizase máis a bicicleta para ir ao traballo?

-Está todo clarísimo o beneficio para a saúde, o beneficio para a carteira, para a saúde tamén dos demáis... pero é complicado. Pese a levar máis de vinte anos indo ao traballo con ela, isto non é contaxioso. Se tivera algún virus, xa habería algún máis. Miro para a televisión e nada máis que vexo anuncios de coches. E se é alemán parece que é mellor, que che dá a felicidade, che dá todo... Non vexo un anuncio de bicicletas. No Tour, o Giro ou a Volta ves xente padecendo e sufrindo en bicicleta e as únicas mensaxes que recibimos son as de heroes que suben costas. Hai que levalo a un sentido máis terrenal. Debería haber mensaxes que foran calando máis na xente, senón, a competitividade sobre todo cos de catro rodas é moi desigual.

-Algunha multa por velocidade?

-Non. Tráfico tenme parado ao mellor para insistir en que vaia polo arcén. Agora repararon a N-634. Se eu lle tivera que dicir a alguén que tal está a carretera levaríao a un sitio onde houbera algún bache e onde hai bache hai gravilla no arcén. Eu non podo ir pola gravilla, teño que meterme na carretera. Hai un descuido e un desinterese impresionantes. E era ben faciliño. O único que lle pediría á Administración: nada de carril bici, que ao servizo de mantemento das carreteras lle esixiran limpar os arcenes... e nos darían a vida. E os condutores, como digo a todo o mundo, que poñan as intermitentes cando ven unha bicicleta. Son dos poucos consellos que daría.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
12 votos
Comentarios

«Chámolle a bicicleta dos sorrisos»