El realizador de «El año de la garrapata» participó ayer en un «chat» con los internautas de lavoz.es, en el que desveló sus inquietudes y sus proyectos de futuro
29 sep 2004 . Actualizado a las 07:00 h.?ras estrenar El año de la garrapata , Jorge Coira prepara su nuevo largometraje. El director gallego participó ayer en los encuentros digitales de La Voz contestando en directo a las preguntas de los internautas -¿Por qué una comedia como primer largometraje? ¿No te apetecía contar otro tipo de historias fuera de género? -En general me gusta más el cine que no pertenece a un género concreto. Pero para mi primera película tenía claro que no quería meterme en una historia demasiado complicada. Ya habrá tiempo para eso, de hecho, la siguiente en la que estoy trabajando ahora no tiene nada que ver con ésta. -¿Próximos proyectos? -Estoy trabajando ahora mismo en la serie As leis de Celavella y preparando la próxima película. El título que tenemos por ahora es La luna en septiembre . Bonito, ¿no? -Enhorabuena por tu película. A mí me gustaría ser directora de cine, pero no tengo ni idea de por donde empezar para formarme. ¿Cómo lo hiciste tú? -¡Gracias! Yo empecé juntándome con amigos en el instituto y bautizándonos con una cámara de VHS. Y esa me parece una muy buena forma de ir enfrentándose a lo que supone contar una historia en imágenes. De todas formas hay un montón de escuelas tanto en España como en el extranjero donde puedes aprender muchísimo. Y si puedes irte al extranjero, yo lo haría. ¡Suerte! -¿Cómo te iniciaste en los docudramas? -Por casualidad. Estaba empezando en Inglaterra una especie de subgénero documental llamado docu-soaps y aquí quisieron adoptarlo y me ofrecieron un proyecto. De ahí salió la serie Chunda-chunda . Y me lo pasé muy bien. -¿Que directores son a súa inspiración? -Non hai ningunha inspiración directa de ninguén. Hai miles de directores que me interesan. Pero por poñer un exemplo, Stephen Frears é o tipo de director que a min me gustaría ser. ¡É un monstruo! -Mójate: ¿Almodóvar, Amenábar o Garci? -Amenábar. -¿Cuál es tu genero favorito? -No me suele interesar el género puro, sólo la comedia, ¡la bendita comedia! -¿Cal será o cinema que triunfará no futuro? -Non teño nin idea. -¿Qué película le hubiese gustado hacer? - Tantas que no me llegarían diez vidas.... -¿Consideras que as institucións apoian o suficiente ao cinema galego? -As institucións apoian, pero fai falta diversificar eses apoios. Todo o mundo o di, pero é certo, o exemplo francés é o ideal a seguir. -¿Crees que es más difícil grabar en Galicia que en el resto de España? ¿Por qué? -Es difícil rodar en cualquier sitio. No creo que Galicia sea más difícil que cualquier otro lugar de España, y si hay algo difícil para mí es que mis referentes culturales son gallegos y a veces noto un choque cultural que hace que algunas cosas que aquí se entenderían, fuera no se entiendan. -¿En que escenario gallego te gustaría rodar alguna escena o película? -Hay muchísimos, pero al que más ganas le tengo es al puente de Tui, es de los sitios más bonitos que conozco. -¿Qué es lo mejor y lo peor de un rodaje? -Lo mejor es que es una de las experiencias más intensas que puedas vivir. Lo peor, también. -¿Cómo dejar de ser garrapata? -Conectando las neuronas. Y haciéndolas funcionar. No, en serio. La gente que sigue garrapateando contra su voluntad lo tiene difícil, porque el mercado laboral no es una gloria precisamente. -¿Por que os actores galegos sempre son os mesmos? - Non creo que sexan sempre os mesmos. Vai xurdindo xente nova, pero se cadra mais a modo do que todos desexariamos. Pero non podemos esquecer que vivimos nun país pequeno e, con todo, creo que o nivel actoral por número de habitantes en Galicia é máis que satisfactorio.