Voltei a aquel primeiro andar e non imaxinaba atoparme con esa sensación.
Escoitara falar dela pero nunca a sentira na miña persoa. Subín as escaleiras que ata esa primeira planta levaban, parei no limiar da porta que daba acceso á nova exposición, e respirei fondo. Asegureime que ese sentimento que me embriagaba non sería quen de non permitirme gozar da nova composición de documentos e material naval. Conseguino.
A cabeza estaba disposta a non deixarse levar máis aló do que os meus ollos alcanzaban a ver. Decidín que ao rematar asinaría no libro de visitas e despois si pasearía por aqueloutra sala. Foron case seis meses de arriba para abaixo no edificio. Durante ese tempo eu traballaba de cara ao público nunha oficina da planta baixa. Estaba na miña salsa; recibía á xente, orientábaa, daba resposta ás súas dúbidas, escoitaba suxestións e algunha que outra queixa, pero sempre había visitantes que as compensaban con parabéns, agradecidos pola recepción á súa chegada á vila. Alí estaba eu na oficina de turismo, amosando o meu mellor sorriso. Disposta a aprender e compartir ofrecinche a miña amizade, pois, nun principio, parecías merecedor dela, incluso semellabas apreciala. Así o demostraches, xa digo, nun principio. Gardo bos momentos dos poucos nos que tiven a oportunidade de estar contigo, só un a soas, ao último. Segundo dixeches, con intención de volver vernos. Rematada a visita principal, crucei cara a sala na que expuñías. Luminosa coma poucas, observei a través da grande cristaleira a beleza da ría, que nese momento ía chea. Detívenme uns minutos contemplando a paisaxe antes de dar volta. Inconscientemente, mirando a parede visualicei as túas obras alí expostas hai case un ano. «Olgas», así chamaches ás túas creacións. Olor, cor, textura, perfís, tornaron á miña mente, facéndome sentir de novo partícipe daquel espazo que un tempo atrás compartimos. Algas, Olgas? O mar lévaas e devólveas como fixo contigo, mais ti, ao meu pesar, non volviches.