Javier Andrade: «Deixei o traballo para que a única droguería da zona vella de Santiago non morrese»
SANTIAGO
El compostelano se puso el pasado enero al frente del negocio familiar que gestionaron durante décadas su tía y su madre. «Hai 40 anos, que foi cando abrimos, ás 10.00 horas xa terían entrado na tenda 50 clientes», señala
22 sep 2025 . Actualizado a las 15:58 h.Recuerda que hace cuatro décadas, cuando su tía Dora Rial y su madre María abrían en Casas Reais la Droguería Otero, para muchos clientes él era "o neno''. «Aínda hoxe, ao verme tras o mostrador, pregúntanme: "Pero ti eras aquel rapaz que se pasaba ata unha hora co bocadillo da merenda na tenda?"», añade sonriendo el santiagués Javier Andrade, hoy de 48 años, evocando cómo mientras estudiaba en el colegio da Sionlla y luego en el IES Xelmírez II pasaba las tardes estudiando en el negocio familiar. «Logo traballei 26 anos na Finsa. Estaba moi contento, pero sen nunca deixar de vir por aquí e axudar a despachar. Este traballo gústame tamén... Ao xubilarse primeiro a miña tía e, no pasado xaneiro, a miña nai, non o dubidei. Pedín unha excedencia, deixei o traballo e collín a droguería. É a unha única da zona vella compostelá e non quería que morrese. Os comercios tradicionais aínda dan, no meu caso, para un soldo… Anima, ademais, ver o agradecemento dos veciños que aínda viven pola contorna e che din: "Se pechas tamén ti, onde vou ir?"», defiende mientras atiende a sucesivos clientes que le piden asesoramiento sobre productos y que, con la familiaridad del día a día, también le relatan su vida.
«Na década dos 80 ás 10.00 horas xa entrarían máis de 50 clientes», deslizan risueñas Dora y María. «Nós arrincamos noviñas. Por iso, hai quen coñece á droguería como a das chicas», evocan.
Ambas comenzaron muy jóvenes a trabajar en comedores universitarios, como en el del Burgo das Nacións. «En 1981 e mentres eu buscaba un novo emprego, o meu marido, Severino Otero, pensando en min, colleu o traspaso do Ultramarinos Otero, que era do seu tío. Meu home é construtor e vía a gran demanda que había de pintura e de papel pintado. Pensamos nunha droguería por iso e tamén porque era un negocio que funcionaba. Na zona histórica chegou a haber cinco», reflexiona Dora, repasando en alto nombres de negocios emblemáticos como el de Pérez Labarta o Mayo. «Recollemos o apelido Otero para o comercio. O letreiro é aínda o do inicio», reconoce sobre un negocio de 70 metros cuadrados que poco mudó. «Nós fomos na zona a primeira droguería de autoservizo. A xente buscaba polos estantes o que quería e o collía. Moitos valoraban os descontos que faciamos e a confianza de dicir: "Apúntamo aí"», rememora María, quien se unió al comercio en 1984, tres años después. «Neses 80, na véspera de Reis, tiñamos tanta xente que nin iamos a comer, e con colas fóra», repasa sobre unos inicios en los, que con la ayuda de Severino —«Aínda que eu aos poucos», ríe él—, eran necesarios tres trabajadores.
«Neses tempos por Casas Reais aínda pasaban coches e a xente podía mercar e levar neles bañeiras ou botes de pintura de 5 quilos. Algo tamén decisivo era a próxima Praza de Abastos, á que acudía moitísima xente dos arredores. Mesmo as praceiras que vendían fóra nunca nos fallaban. Os xoves e os sábados isto enchíase», señalan las fundadoras. «Para os estudantes saían a diario produtos de limpeza ou vasoiras. Hostaleiros de bares cercanos, como Casa Manolo, eran aquí habituais», enlazan.
«Neses comezos dicíannos que vendiamos máis cosméticos que os almacéns El Pilar», apuntan aludiendo a la primera gran área comercial del casco histórico. «De colonias como Varon Dandy saían máis de dez ao día. Aínda hoxe xente vén buscar botellas de litro», muestra Javier mientras admite cómo retienen clientes que tanto preguntan por productos que se dejaron de fabricar hace años y que ellos conservan o por otros que no encuentran, como cera para muebles o maquinillas de afeitar. «Sulfatos no verán, veleno para caracois e ratos ou paraugas son produtos moi demandados. Depende dos meses, pero temos máis de 100 clientes diarios... Os peregrinos alégranse ao ver un comercio dos que din que xa non quedan», sostiene desde un negocio aún sin redes sociales.
«Si barallo a opción de levar produtos a domicilio. Hai que renovarse... Pero, por agora, estou contento», resalta. «Fáltame coller algo de rodaxe, pero cando por exemplo alguén me pregunta como se fai xabón na casa, algo para que o sempre mercaban aquí produtos, chamo ás miñas asesoras», enfatiza mirando con cariño a María y Dora.