En busca do monte Medulio


Andrés levaba anos preparando as oposicións a profesor de Historia no instituto, sen éxito. Fixera o doutorado e publicara a tese e varios artigos sobre a cultura castrexa, a súa especialidade.

Gañaba diñeiro para os seus gastos dando clases particulares, mais non era feliz, pois a necesaria estabilidade económica non chegaba. Rexeitara varios traballos temporais, porén eran todos ruíns e mal pagados. Durmía mal e, chegado un punto, o seu equilibrio mental comezou a fallar. Soñaba cos celtas e a vida dos castros, compraba símbolos celtas, que usaba como amuletos e adornos. O primeiro signo alarmante foi cando, antes de se presentar aos exames da oposición, sacrificou un galo aos deuses e manchou a cara co seu sangue. Intentou disimular o feito, porén os pais insistiron en que fose a un médico, mais el negouse. Andrés só falaba extensamente do seu tema preferido ou doutros relacionados; no resto de asuntos non amosaba interese e apenas dicía monosílabos ou frases breves.

Os pais estaban preocupados: Andrés saía de casa pola noite e facía cousas anómalas, como internarse nunha carballeira próxima á vila, onde pasaba horas e horas. Escribiu un conto, ambientado nesta época da historia galega, co que gañou un premio de 1.000 euros. Porén volveu suspender a oposición, como non podía ser menos, pois afondaba e afondaba na cultura castrexa, no entanto deixaba de lado os demais temas.

Un bo día desconectou coa realidade e, créndose un príncipe galaico, dedicouse a buscar o mítico monte Medulio, desprazándose nun coche vello, dun sitio a outro. Finalmente, creu encontralo. Subiu o monte e sentou. Sacou un coitelo da mochila e un espello coa intención de suicidarse, cortándose a xugular; porén, aínda que sangrou de forma abundante, afortunadamente non deu con ela e salvou a vida, pois non o intentou de novo. Enterrou alí mesmo súa pulseira de bronce en forma de torques e baixou o monte andando, do mesmo xeito que subira.

Cando regresou á casa, os seus pais estaban tan preocupados por el que o levaron por urxencias a un psiquiatra. Ninguén se estrañou demasiado: o mozo volvérase tolo de tanto estudar. Os pais desexaban que curase e que se dedicase a vivir do humilde negocio familiar, que a el nunca lle gustara demasiado por paupérrimo. Porén, na súa longa convalecencia, por primeira vez, Andrés viu aquela humilde ferraxería como unha oportunidade de gañar a vida sendo libre.

Ramón Coira Luaces, funcionario de prisións xubilado, 55 anos, Ourense.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

En busca do monte Medulio