«Ei, temos que relativizar os problemas!»

María Hermida
maría hermida PONTEVEDRA / LA VOZ

PONTEVEDRA

Ramón Leiro

O covid fai que Pepe Vieira, o cociñeiro con estrela estea máis na terra ca nunca. Sabe o que hai, pero non se rende

08 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Falar co chef estrela Michelín Pepe Vieira (Raxó, 1973) é sinónimo de conversa apaixonada. El non tivo un frechazo coa cociña. Foi un cariño que chegou co roce e que mudou en amor dos que aparecen para quedar. E agora conta o que fai entre fogóns cos ollos e o verbo dun deses namorados que non se renden ante un mal momento. Quizais por iso responde cun «imos tirando» cando se lle pregunta pola que lle está caendo a hostalaría na era covid. Se ese amor lonxevo polo que fai lle serve de escudo, moito máis o fan as súas vivencias persoais.

Porque Pepe Vieira tamén é (ou fundamentalmente é) Josiño, o fillo duns pais tenaces que lle puxeron na pista da cociña cando ranqueaba nos estudios. O marido dunha galega de Nova York que é toda unha muller valente. O pai de dous fillos dos que aprende cada día. E, tamén, un home con conciencia que cando pensa nestes tempos revoltos se lle vai a cabeza ao Mediterráneo e aos mortos que alí quedan. Ou a quen non pode vivir para contar o covid. «Non me quero poñer dramático. Pero, ei, temos que relativizar os problemas!», berra docemente cun sorriso.

Josiño, cando aínda non sabía que un día sería Pepe Vieira, viviu a súa nenez en Vigo, onde o seu pai era profesor de FP. Quizais foi esa relación íntima do seu proxenitor coa formación profesional a que fixo que, cando Josiño estaba nunha etapa na que nin arre nin xo nos estudios, lle falase da posibilidade de estudar cociña. «Eu tiña 14 anos e o que máis me gustou foi que para estudar cociña tiña que ir a Santiago... imaxina con 14 anos e con toda esa liberdade», lembra.