A idea de España do nacionalismo

Lourenzo Fernández Prieto
Lourenzo Fernández Prieto MAÑÁ EMPEZA HOXE

OPINIÓN

Álvaro Ballesteros | EUROPAPRESS

28 jun 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

O nacionalismo vasco e o catalán teñen unha idea de España, mesmo varias diferentes segundo os partidos e as épocas. O galego, de tela, non parece que sexa moi definida, pero vai precisala se algún día quere ter unha posición parecida á das outras dúas nacionalidades litorais. É sabido que Castelao mesmo lle puxo nome á súa idea, chamoulle Hespaña, igual que outros falaron das Españas para remarcar a pluralidade, antes de que uns poucos exclusivistas eliminaran o plural e máis o h. O iberismo hispano-portugués tamén falara moito, antes de que as dúas ditaduras arrasaran a pluralidade de ideas.

Aos partidos cataláns e vascos coñéceselles a súa idea do Estado español que algúns mesmo non teñen problema en identificar con nome de España. Definida era a idea de Covergència i Unió, e concretada nunha práctica de relación e negociación dende a forza democrática que Cataluña representaba e da económica que exercía. Tamén é coñecida a do PNV, facendo valer sempre a forza do seu pequeno territorio, representado cun grupo parlamentario todas as lexislaturas. Antes desapareceron UCD, UPD, e antes finarán outros partidos nas vindeiras eleccións, que o grupo vasco no Congreso dos Deputados. Cataláns e vascos, dende os seus grupos no Congreso lograron intervir no sistema político español, negociar e afirmar unha posición nacional. Evidente no caso de CiU e non menos no dun PNV que foi quen de darlle o poder en minoría a Aznar e de quitarllo a Rajoy.

Na época da Declaración de Barcelona de 1998 o nacionalismo galego logrou situarse a carón de cataláns e vascos para debuxar una posición aínda máis forte da antiga Galeuska, pondo no horizonte o arelado grupo parlamentario que nunca aínda lograran os galegos. Aliábase daquela o nacionalismo galego cos partidos gobernantes nas outras dúas nacións históricas. Cambiaron moitas cousas nese cuarto de século. Unha delas a irrupción de ERC como partido  republicano máis que nacionalista e de esquerdas aínda máis que independentista capaz, mesmo no intre máis complicado, de restablecer un diálogo político co Estado español e contribuír parlamentariamente a apoiar un Goberno central. Non menos sorpresa é a de Bildu, competindo co PNV en contribuír á gobernabilidade en España.