Afirman os meteorólogos que as borrascas nacen en Terranova. Falo das nosas. Agroman alá e cabalgan cara ao leste como un cabalo negro, impío. Aquí, chove. Quizá porque as borrascas sempre regresan. Un pensa que son un asunto do pasado. Porén, o pasado estira os seus dedos e volve amarrar a nosa pel. Arriba. Na gorxa. Ata esganarnos. Era o Villa de Pitanxo un dos nosos. Navegaba a 450 millas das costas de Terranova. A noite era mala. As ondas batían contra o barco como disparos. Pólvora. O barco naufragou e, como unha ladaíña de espanto, escoitei a voz de Conrad en medio da nada. Conrad, aquel escritor que escribía sobre as augas e o mar. Conrad, que fixo da dor unha eternidade. Cega, colérica, obstinada. Naceu nun lugar que hoxe aparece día tras día nos noticiarios. Ucraína. Rematou unha das súas novelas máis célebres cunha oración, unha navalla, un pranto: «O horror. Outra vez o horror». Galicia chora. Neste tempo no que estamos fartos de chorar. Parecía que abría o sol. Que a pandemia retrocedía co arrecendo do entroido. Parecía que o país levantaba cabeza. Pero non. As malas noticias esperan sempre. Agochadas nun lugar ignoto. Miserables. Era un barco de Marín. Quen coñece Marín sabe que é un dos recantos do ceo. Alí aínda se canta nas baiucas. Cantan cancións de mar e vida. Tamén algún cantar melancólico, de nostalxia, por todos os que non están. E estaban. Marín e Galicia hoxe non saben pintarse coas cores do carnaval, que agardaba para botar fóra os demos e espadas e feridas da pandemia. Non puidemos aínda. Porque en Terranova os nosos recibiron unha puñalada do destino. Afirman os meteorólogos que as borrascas nacen en Terranova. Non se equivocaron.