Da reconversión á «transición xusta»


Enel-Endesa manifestou a súa intención de pechar a central térmica das Pontes. O anuncio de tal decisión fíxose con nocturnidade e adrede, deixando o pobo no seu conxunto ferido de morte. A empresa trata de impoñer o seu paradigma: o negocio rematou, ímonos. Noutros tempos, a procesos como este e outros, chamábanlle reconversión industrial, mais como o termo «reconversión» foi unha desfeita a camuflaxe da linguaxe impuxo o termo de «transición xusta», que non é máis que un eufemismo. Trátase dunha ironía sobre o desmantelamento dalgunhas industrias no século XXI, e un derrubo programado dos territorios que tantas e grandes oportunidades deron aos procesos produtivos.

Os poderes engaden sempre unha apostila cando falan da descarbonización: «o cambio no mix de xeración eléctrica precisa dunha transición xusta». Mesmo na Unión Europea coinciden con esta perspectiva e veñen de facer unha primeira dotación económica para este apartado.

Supoño que estaremos de acordo en que o termo transición, cando leva o cualificativo «xusto», precisa de tres características: un tempo para facelo (discutible na súa amplitude), un ámbito xeográfico de afectados (que vai mais aló do marco das empresas principais) e un obxectivo de novo modelo produtivo. Non é críbel chamar transición xusta a un peche. Iso é mentir. O conto que contan é un vello conto.

O único que pretende a empresa é manter o dereito á evacuación de enerxía eléctrica a outros territorios dos 1400 Mw (que é a potencia instalada que teñen agora na térmica) para inzar, aínda máis, todos os montes do territorio galego de aeroxeneradores en novas concesións da Xunta, defenden ese dereito para manter a concesión ao igual que fan cos encoros.

O dereito á evacuación merece unha pequena explicación. A primeira consideración é que non ten un prezo definido xa que é fixado nun mercado especulativo que antes da pandemia ía dos 200.000 euros aos 300.000 euros por megavatio e que no caso das Pontes podería representar de 300 a 420 millóns de euros. A súa concesión depende da Administración do Estado español aínda que os plans que anunciou Endesa foron partindo da base de que toda a capacidade de evacuación fose súa, os 1.400 MW que ten nas Pontes.

Hai razóns para pensar que a decisión estaba tomada en Enel-Endesa e as novas probas da mestura de carbón con biomasa non foron máis que unha cortina de fume. Na xunta de accionistas de Enel, celebrada no ano pasado, foi tratada a cuestión do carbón. O IIDMA preguntou sobre os plans da enerxética arredor das centrais térmicas. A resposta concreta foi: o peche da central está previsto para xuño do 2021 e no referente á combustión dunha mestura con biomasa dixeron aínda máis, «non parece posible técnica nin economicamente». Quizás a explicación da decisión de pechar é mais sinxela.

Só falta que logo de baleirala de activos, roubarnos aos traballadores, pechar os centros produtivos e aínda sen facer ningún investimento dos comprometidos, consintan desde as institucións galegas e nacionais unha nova operación aos italianos.

Por Fermín Paz Lamigueiro Extraballador xubilado

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Da reconversión á «transición xusta»