Acompañarse

Cristina Pato
Cristina Pato A ARTE DA INQUEDANZA

OPINIÓN

20 nov 2020 . Actualizado a las 05:00 h.

Non eran nin as oito da tarde cando a chamei por videoconferencia e vin que xa estaba en camisón e metida na cama. «Pero mamá, e logo que pasou para que xa esteas de retirada?», ao que ela me respondeu: «Non me daba pasado a tarde. Fíxoseme tan longa que vin para a cama para cambiar de aires».

A pandemia mudou a súa sinxela rutina e privouna das súas actividades vespertinas. E desde que volvín a Nova York, sempre a chamo contra ás súas seis da tarde, pois aproveito a diferenza horaria para xantar acompañada. A miña chamada tende a ser longa, pois podemos estar as dúas caladas durante varios minutos e, simplemente con iso, xa nos facemos compañía. E dalgún xeito, a miña chamada rompe o tedio das dúas, divide a súa tarde en dous e obrígame a xantar sempre a mesma hora.

Pero hoxe atasqueime. A pesar de que o ceo estaba límpido e o sol brillaba con enerxía, eu non daba apartado esa nube gris que ás veces se instala nos meus pensamentos. Cando estou así prefiro non falar con ela até que se me pase, pois as emocións son ben contaxiosas. Así que non a chamei até as oito, e foi aí cando a vin na cama e cando dixo «fíxoseme tan longa a tarde...».