Das balas. Das bocas bandidas. Do rancor. Das oportunidades perdidas. Dos silencios que non querías escoitar. Da mágoa rendida entre os ríos do pasado, ocres, escuros como flor carbón. Olvídate. Dos que non saben soñar: ladróns de marabillas, facinerosos, homicidas de homes invisibles. Olvídate de Caín e abraza a todas as Magdalenas, tan soas e tan de bar en bar reclamando un fío de tenrura. Intenta que esta vez non pase o tren e ti quedes sentado no banco da estación: inmóbil, arrepentido, covarde. Olvídate das modas: pasan de moda rapidamente. Dos bicos que non soubeses bicar. Dos abrazos que non te abrazaban. Olvídate das cancións infelices, da desesperanza, do vinagre dos días e das noites. Dos tóxicos: contaxiosos, infectos, borrascosos. Olvídate de desamar (o tempo, sen máis, vai desamando). Dos inimigos: porque os amigos sempre son preferibles queribles amables. Olvídate da solemnidade: no país da risa non se precisa esmoquin. E búrlate de ti: porque rir dun mesmo é prodixiosa medicina. Dos outros, de cómo son os outros, das virtudes dos outros; mírate a ti, non deixes de ser ti, quérete a ti: defectuoso, accidentado, tropezón. Olvídate dos pesimistas, dos patriarcas da queixa, do ai en estereofonía, dos lamentos e elexías e prantos; un optimista, aínda que estea equivocado, prolonga a cara A da vida. Olvídate das veces que ela ou el dixo non. Dos que dan leccións de valentía. Dos vaidosos, petulantes, fatuos e insolentes. Dos que non te queren, nin coidan, nin atenden. Dos que non te botan de menos. Do tedio, da tristeza, da amargura. Este carnaval, polo menos: olvídate.