Pola Praza do Trigo e a Ponte Vella. Polo Cristo ao que lle crece o pelo, residente nunha catedral onde encontrou don Eduardo (Blanco e Amor) os segredos provincianos pintados con pincel de neno, alá pola metade do século XX, cando dicir ilustración era dicir Ourense. Por Lamas Carvajal, que era cego e podía ver nas augas do Miño o ouro co que danzaban, peneira e cedazo, os romanos de Trajano. Pola biblioteca salesiana onde pasei as horas da miña infancia e adolescencia procurando violetas, como cabaliños de mar, entre mil novelas. Por don Ramón Otero Pedrayo, don Florentino Cuevillas e don Vicente Risco, ou sexa, por Nós. Polos versos de ardor, Oira e Seminario arriba. Porque suave é a noite e Los Suaves son peixes de lúa nadando asfalto, lobos clamando nas portas do ceo. Polas termas. Por Adolfo Domínguez, que nas pasarelas do mundo perfilou os pregues de Praxiteles. Por Quessada e Conde Corbal, por Acisclo e Alexandro. Por Celso Emilio, que pintaba bolboretas pronunciando Moraima. Por todos os que faltan nesta hora e boto de menos: para cantar mil boleros con sabor a ti. Porque a beleza ten nome de muller, Auria linda. Polos substantivos que me quedan no adentro e non podo nin sequera pronunciar. Polos teus barrios humildes de xente humilde. Porque non coñezo cidade máis xenerosa e culta: como Deus sentado nun sillón azul. Porque non mereces estar, crónica negra, nas portadas da actualidade. Ourense, patria sen mar onde o mar procurou estrelas. Existes alta digna eterna inmortal. Todo o demais é fugaz, amada urbe do meu adentro. Digo amor de boca en boca. Digo Ourense de luces e luz.