HABÍA unha vez un país que parecía sempre en Festas da Democracia. Alí chamaban aos políticos polo apelido se eran homes e polo nome se eran mulleres, e, sen recoñecelo, amoláballes que unha delas se fixese líder dun partido socialista menos de esquerdas do que din. Os habitantes dese país sabían falar del coma se todos dirixisen unha axencia de viaxes, pero só recibían turistas para espetarlles que eran estranxeiros e demostrarlles que non tiñan idea nin de romantismo nin de amantes, utilísimas, por certo, para estragar a carreira dos políticos da dereita. Enriba, ese país conquistara Europa e o orgullo invasor nunca deixara aos seus cívicos touroperadores . Botaron décadas dando leccións de progreso, tendo claro a quén votar e a quén botar, ata que dubidaron e caeron na desesperación, tamén chamada ultradereita. Tiñan sorte de que os países derredor querían ser coma eles e, malia todo, poucos dubidaban do fantástico que sería vivir alí. Era certo que tiñan os mellores queixos, excelentes museos con pezas roubadas en África, as ostras, o calvados, a cognac e, polo tanto, a Sorbona; París coa memoria dos poetas e os suicidas de decorado, un bo I+D, a guillotina, Victor Hugo, a economía envexábel e unha tal Beauvoir que publicitou o feminismo para que as candidatas chamadas Ségolène puidesen enfrontarse a viláns perigosos apelidados Sarkozy, afeccionados aos toques de queda, ás cargas policiais e a outras tiranadas, e que gustaba de atacar á adversaria referíndose á beleza e á histeria, cousa que xamais diría se o contrincante fose home. ¿Que pasará alí mañá? Sarkozy, ao mellor, fantasea con invadir Polonia. E Ségolène... ¿en que pensará Ségolène? Oxalá lles quedara ese París da belle époque que existiu unhas décadas, lles deu boa fama e os puxo a todos a durmir.