COMPOSTELA en tarde longa de verán pasado. Camiñada e conversa; cervexas e máis conversa. Fernando Venâncio relata a experiencia do salto , ese que daban os portugueses en tempo de ditadura, no seu caso perigosísimo pois non era un obreiro á procura de pan senón un universitario destinado para alférez nas guerras da África... Este desertor do exército dictatorial foi dar cos seus ósos e as súas esperanzas na lonxincua Holanda, onde xa se refuxiaran ao longo da Historia outros portugueses disidentes. Venâncio é do Baixo Alentexo e ama Marrocos, onde ve tantas relacións coa súa terra. Prosista magnífico, de impresións duras, mestre do flash, non se perde en divagacións alandalusistas. Por contra, é un portugués disposto a lle facer a competencia a Manuel Rodrigues Lapa en canto á súa consciencia de galeguidade. Entre as pedras solemnes do grande monumento urbano ao Señor Santiago Matamouros, o profesor da universidade de Amsterdam deixa os contertulios (entre eles, Xosé Manuel Martínez Oca, admirador desde hai moito) convencidos do seu saber sobre o Impaís Levitante, que dá razón de ser a Portugal aínda que os políticos de Lisboa se poñan nerviosos ao lembralo... Fernando Venâncio é autor dun romance de ficción histórica que parecería de chanza se non fose pola mensaxe que deixa escoar entre mostras de humor fino: El-Rei no Porto , unha narración de cando Portugal se dividiu en dous, entre o Norte (a Galiza innomeable que encabeza o Porto) e o resto. No Norte fórmase un reino e ese reino, sabedor de Historia, mira para aquén do Miño, para o verdadeiro Norte de onde xurdiu a esencia de Portugal. Non sería mala cousa que todos os políticos galegos, e particularmente Emilio Pérez Touriño e Xosé Sánchez Bugallo, lesen El-Rei no Porto . Se cadra, así comprenderían que o Reino do Norte vai tardar tanto tempo en chegar como o AVE Porto-Braga-Vigo (ese eixo urbano e industrial que fai tremer os piares do edificio nacionalista lisboeta).