ENTRE A avalancha de noticias sobre o maremoto que asolou as costas de Indonesia unha idea comeza a afrorar con claridade: o número de víctimas puido ser moito menor se a ignorancia e a insolidariedade non se tivesen aliado coa catástrofe natural. Pasaron catro horas dende que se detectou o maremoto nos laboratorios do Pacífico ata que as olas xigantes chegaron as costas do océano Índico. Parece increíble nestes tempos de comunicacións ultrarrápidas que esa información non se fixese chegar ós lugares afectados para que ao menos as praias fosen desaloxadas. Por moi elementais que sexan as infraestructuras dos países afectados sempre terán nas cidades máis importantes teléfonos e aparatos electrónicos que permitan recibir un aviso de alerta e de perigo inmediato. Tal como se deu a información parece que os que detectaron o maremoto se tivesen cruzado de brazos a agardar as consecuencias. Por outra parte sorprende a absoluta ignorancia respecto a ese fenómeno dos numerosos turistas europeos que se atopaban alí. A un dos sobreviventes, en viaxe de noivos, chamoulle a atención o perto que estaba o mar da terraza do seu hotel. Como veu que cada vez estaba máis perto pediulle á muller que lle dese a cámara de fotos para deixar constancia gráfica dun fenómeno que «debía de ser excepcional» . Cando colleu a cámara só tivo tempo de refuxiarse no cuarto de baño porque o mar entraba xa pola fiestra. No polo oposto está o caso da nena inglesa a quen no seu colexio lle tiñan explicado os maremoto e as señais que precedían á aparición das ondas xigantes. Decatouse do que estaba pasando, avisou a súa nai e iso permitiu desaloxar a praia e evitar a morte dunhas cen persoas As costas arrasadas polo maremoto eran lugar de recreo para moitos países occidentais. Se a solidariedade que hoxe se invoca se tivese posto en práctica antes, resultaría certo o que dicían os ilustrados do século dezaoito: que o mal é fillo da ignorancia. Ou, se non fillo, parente próximo.