CADERNO DE VIAXE
08 sep 2002 . Actualizado a las 07:00 h.O AVIÓN DE Newark a Washington é brasileiro, como moitos da liña que fai o servicio: aparellos fabricados nesa especie de India reducida que é o Brasil, onde as capacidades tecnolóxicas e productivas contrastan coa miseria das cabanas. Á saída do aeroporto de Washington a noite sen lúa é densa e suorenta, chorreante. O taxista, de rostro índico, explica que a capital dos Estados Unidos se ergueu sobre pantanos que ninguén quería. O home leva a bandeiriña americana no turbante e pronuncia o inglés como centos de millóns de paquistanís, indios e bangladexís que o teñen por lingua franca. A América da promisión non lle mudou a fala porque el só trata con xentes das súas. O melting pot , o crisol das fusións, só vale para os brancos (e a modo, porque un irlandés e un italiano, aínda xuntos no seu catolicismo, non son o mesmo)... O lado destruído Á mañá seguinte, coa acreditación ben á vista no coche do anfitrión, pódese chegar ata un novo punto de interese turístico: o lado destruído do Pentágono. Por fóra vese refeito o que rompeu o avión dos suicidas. «Só parte del, porque xa petara alí, no estacionamento -indica o cicerone-, e partira en dous antes de tocar o edificio». Placas brancas que cobren as fiestras dos lados contiguos ao do impacto indican que o lume destruíu máis que os muros. Arredor do edificio hai captores de calquera sinal sospeitoso, e o visitante pregúntase pola sensación, de duración mínima e intensidade máxima, que enchería o espírito do piloto de Al-Qeida cando vise que ía bater no sancta sanctorum do poderío militar, logo de non atinxir a Casa Branca. Tal pensamento suxírelle unha forma matemática, a da delta de Dirac: as Matemáticas serven tamén para expresar valores épicos.