ÁREA DE SERVICIO Antón Reixa
13 ago 2000 . Actualizado a las 07:00 h.Unha das peores consecuencias da reinante e hexemónica cultura urbana é o seu complexo de promover comportamentos sucedáneos e culpables de reconciliación co corpo e a natureza. Por exemplo, sustituír os vellos oficios de esforzo corporal polo fitness ou simplemente polas sesións masoquistas de ximnasio despois do horario laboral de oficina e ordenador. Outro exemplo: a máquina cortacéspedes, ese cutre intento de restauración da cultura agrícola para vencer o nihilismo vital que produce a existencia hipotecaria en «vivendas unifamiliares adosadas» e tamén o obxecto protagonista de grande parte dos divorcios en USA e pouco e pouco tamén entre nós. «¿Quen corta a herba?». Cortar a herba para disimular o fastío das fins de semana. «¿Por que sempre me toca cortar a herba a min?». «Nin sequera botas unha man para coidar o xardín», (50 metros cadrados). E, finalmente na disputa legal da separación, «¿Quen queda coa máquina cortacéspedes?». Sabedoría popular Debeu ser por todo isto que un bo amigo meu decidiu renunciar a este sórdido aparello e, aplicando unha xusta dose de sabedoría popular e tradicional, optou por comprar unha ovella para que se ocupase da herba do seu xardín. Unha vez instalado o bicho no seu posto de traballo, o meu amigo foi abordado polo seu fillo de oito anos: «Moi ben, papá, como o dinosaurio que teñen os Picapedra no seu xardín». Ovella xurásica. Sabedoría televisiva. E logo din que a televisión traiciona a tradición e anula a imaxinación dos nenos.