Blanco Amor e Lorca: un «affaire» de novela

Amara Fontao / S. F

FUGAS

Fugas

Os escritores non agocharon a súa relación que evidencian numerosas cartas e as estadías do ourensán na casa do poeta granadino

10 sep 2021 . Actualizado a las 14:53 h.

A un casino da Granada de provincias entran dous homes, Federico García Lorca e Eduardo Blanco Amor. O ourensán era incluso «un homosexual desinhibido y, por tanto, una rareza» naquel maio de 1934, segundo recolle Ian Gibson en Poeta en Granada. Foron interpelados por un terceiro home, anónimo a ollos da historia, que lles preguntou: «Dicen que ustedes los poetas son maricones». «¿Y qué es ser poeta?», respondeu Lorca, facendo súa a retranca, malia non ser el o galego do dúo protagonista.

 

Lorca publica o seu Romancero gitano en 1928, mentres, alén do Atlántico, se editaban os Romances galegos de Blanco Amor. E se esta coincidencia é o punto de partida perfecto para unha novela romántica entre dous gaIs a comezos do século XX, han de saber os lectores que a realidade supera a ficción.

O escritor e xornalista galego non desaproveitou a ocasión e envioulle unha carta a Lorca na que adxuntaba o seu poemario. A misiva foi correspondida, aínda que só se conserva un fragmento da carta do célebre andaluz: «Estoy leyendo tu libro, tus romances antípodas... ¡Qué idioma!, ¡qué riqueza esta de nuestra España! ¿Por qué tendría que morir esa antigua maravilla?». Coñecéronse pouco despois, en 1933, cando Blanco Amor regresa de Arxentina, onde fixera currículo traballando en La Nación e dirixindo o xornal El Despertar Gallego e a revista Céltiga. O enlace entre os dous literatos foi outro escritor, o ferrolán Ernesto Guerra da Cal, quen malia esta primeira aparición positiva na historia, acabará tendo beef con Blanco Amor. Pero cada cousa ao seu debido tempo.