Estamos no ano de Filgueira Valverde pero, a menos de dous meses do DLG, non se fala demasiado do polígrafo eximio. Non quero especular cos motivos, pero como queda tempo quero imaxinar e imaxino que os docentes aproveitarán os moitos ángulos de Filgueira para disertar e compartir co seu alumnado. Poucos autores ofrecen tantas aristas por revelar (e rebelar, con b). Quedémonos de momento, pois maio aínda non abriu a porta, con outras lecturas nesta quincena.
Máscaras rotas para Sebastian Nell é a novela coa que Alberto Ramos gañou a edición de 2014 do Premio García Barros de Novela, un galardón que co paso dos anos non só conseguiu ocupar un lugar central dentro da nosa narrativa, senón que resulta un dos certames máis sinalados á hora de consolidar voces literarias. Esta, sen dúbida, é a novela de «consolidación» de Ramos. Relata o tempo final dun actor inglés, diagnosticado de alzheimer, que concede unha entrevista na fin dos seus días. A entrevista é a excusa narrativa que propón o autor para diseccionar a intrahistoria do protagonista, os anos de gloria, os amores e furores, a ruindade e as glorias. Tamén é unha excusa para un particular tránsito por fitos e feitos do pasado século. Novela entretida, e isto -que non resulta baladí- é o mellor que podo dicir da mesma. Henry James pedía historias interesantes para construír ficción narrativa. Aquí ha de encontrar o lector interés, sen dúbida, pero tamén algunhas páxinas, demasiadas, de prosa escasamente puída. Páxinas planas, informativas, que esquecen toda metáfora ou dicción connotativa. Porén, non falta literatura, «historia interesante», nin personaxe. Non é pouco.
Nada disto encontrarán en Apocalipse Z. Os días escuros de Manel Loureiro en editorial Urco. Loureiro ocupa xa un lugar primordial na literatura/diversión apocalíptica, zombi, ou similar. Non pensen que vou deostar ao autor nin o libro. Só dicirlles que aí está. Como están outros que redactan sen outro afán que non sexa o mercantil, lonxe de toda intención artística. Aí está, insisto. E ten o seu mérito. Escribir máis de trescentas páxinas para contar o que nesta novela se conta require talento, e moito. Cada liña e ún sen vivir. Os parágrafos, un territorio comanche. A imaxinación, elástica. Alégrome do éxito de Loureiro. É galego. Por fortuna, a literatura non só pervive polos «éxitos». Tamén se precisan fracasos.