En las tierras del Kebab

La Voz

FIRMAS

Estudiante de Biología, cambió la perla arousana por la perla del Egeo

29 sep 2012 . Actualizado a las 07:00 h.

Cuando era pequeño, Jesús Rodríguez le pedía todos los años a los Reyes Magos un microscopio. Esta fascinación por las ciencias le llevó a estudiar Biología. En su cuarto año de carrera, este joven de Vilagarcía decidió cambiar de aires y pasar el curso en el extranjero gracias a una beca Erasmus. Barajaba dos destinos: Rumanía, «moi clásica e algo escura» o Turquía, que se le antojaba «exótica e misteriosa». Finalmente, y tras darle muchas vueltas, hizo las maletas y se mudó a Esmirna, uno de los principales puertos turcos. «É a cidade máis europea, entendendo isto como que a xente é moi aberta. Non teñen ningún prexuizo por nada e ademáis é moi segura», apunta.

Un par de semanas le han sido suficientes para caer rendido ante la perla del Egeo. «Os europeos temos unha concepción dos turcos totalmente inxusta e falsa. E dígoo eu, que ao principio viña algo medorento». Y eso que su primer contacto con los reyes del kebac fue algo brusco. Nada más salir del metro en Estambul, «un turco imponente», tal y como lo describe, salió corriendo con sus maletas, «dúas de 23 kilos aproximadamente» hacia una oficina de transporte. «Tivemos que ir detrás del e paralo para explicarlle -non saben nada de inglés-, que estabamos a esperar por unha amiga. Despois, dixéronnos que era o normal cando chegaba un extranxeiro, pero no momento non nos pareceu nada gracioso», recuerda.

Asignatura pendiente

El idioma le está dificultando las cosas a Jesús, y no solo en lo que respecta al significado. Al principio le costaba interpretar si su interlocutor le gritaba enfadado o por el contrario, estaba siendo amable. «O turco é un pouco bruto». Pero poco a poco va incorporando palabras a su vocabulario. Merhaba, hola, o Teshekür edérim, gracias, son sus compañeras de fatigas. «Penso en facer un curso intensivo para adquirir, polo menos, o básico. Aínda que os amigos turcos nos obligan a pagar no bus e a ir ao supermercado sós para aprender á forza».

Respecto a sus nuevos vecinos, ¿son rudos como su lengua? «A xente é moi amistosa, amable e honestamente desinteresada. Tratan de axudarche aínda que non te coñezan de nada, ou aínda que estén cansos. Esa é a súa filosofía, e iso é unha das cousas que me encantan deste país».

De momento Jesús aún está en proceso de adaptación, ultimando el papeleo de la Universidad o rogando a sus profesores para que les impartan las clases en inglés. Pero como buen Erasmus, también encuentra un hueco para la fiesta, «pero con sentidiño, como diría meu pai. Aquí todo é moi barato, e normalmente os demáis amigos líante para tomar té á beira do mar, ou comprar algo de picar e sentarte nun parque a ver a posta de sol».

Costumbres

El ritmo de vida turco no termina de convencerle, y mientras la ciudad duerme, Jesús se entretiene jugando a Tavla - también cononocido como el Backgammon-, «un xogo moi típico aquí». O suple la distancia en las redes sociales. «Boto de menos á familia e aos amigos. A seguridade de ter a alguén de confianza ao lado por se pasase calquera cousa», confiesa.

Exceptuando la morriña, el arousano se muestra encantado con la experiencia. «É un pais verdadeiramente incrible, e espero que me siga sorprendendo tal e como o está a facer nestes momentos». No es de extrañar que se deje llevar por su sentimiento nacional. «Turquía está chea de bandeiras e imaxes de Mustafa Kemal Atatürk, un líder revolucionario que converteu a Turquia en unha nación. Paréceme fascinante. A xente sinte algo profundo por aqueles que loitaron no seu pasado pola liberdade. Agora que a xente está decepcionada por todo, debería ser un exemplo a seguir».

arousanos en la diáspora Jesús rodríguez