Que din as altas copas de escuro arume arpado co seu ben compasado monótono fungar? Pois non é bo de saber o que din pero esa é unha das varias preguntas que D. Eduardo Pondal formulou no seu poema Os pinos. O bardo bergantiñán escribía bonito e o himno galego é un dos seus poemas destacados. Arume arpado é poeticamente fermoso. O arume é a folla ou agulla característica dos piñeiros e o adxectivo arpado é referido a arpa, ese instrumento de forma triangular con cordas, de doce e envolvente son que a min particularmente marabíllame e faime lembrar a auga. Pondal fala de arpas en varios dos seus poemas pola enorme influencia que o mundo celta imprimiu na súa obra. Terras como Irlanda ou Escocia, de verdes chans, de grandes músicos, escritores e poetas onde a arpa é unha das iconas principais.
Irlanda é o único país do mundo que ten un instrumento musical na súa bandeira e aí reluce a arpa. No Trinity College de Dublín presumen de conservar a arpa que din pertenceu a Brian Boru, recoñecido como o grande Rei de Irlanda e gran mecenas das artes finado no 1014. Difícil é de saber se ese instrumento era o atribuído ao devandito Rei pero en calquera caso leva o seu nome e alí está exposto como se o fose. No país de Gales é o instrumento máis representativo do seu folclore existindo unha liña ininterrompida de arpistas dende o século XI.
Aquí, en Galicia, as arpas introducíronse con forza grazas á música celta, á música medieval e co renacer da música galega nos anos 80. Grupos de folk irlandeses, escoceses, galeses ou a influencia do arpista bretón Alan Stivell, principal impulsor da arpa en Bretaña, foron decisivos á hora de que este instrumento se sentise como noso tamén. Este rexurdimento veu acompañado polo bo facer de investigadores, artesáns e músicos que recuperaron dun xeito metódico estes instrumentos así como moitos outros representados nalgunhas igrexas galegas, sinaladamente no pórtico da Gloria da catedral de Santiago e no do Paraíso da de Ourense. Grazas ao traballo de todos eles os sons arpados perdurarán moito tempo nesta mais ou menos compasada terra de Breogán.