-A min non me gostan as maquiniñas, prefiro xogar na rúa cos meus amigos.
Non dixera máis, e enseguida captou a miña atención. Ouvírao falar mentras pasaba ao meu carón para logo se meter tras duns estantes. O neno, quen non había ter máis de cinco anos, mataba logo o tempo facendo saltar o seu cabaliño dun andel ao outro, mentres a súa nai seguía no mostrador atenta ás explicacións da dependenta. Como aínda tiña que agardar a miña quenda, proíame a arela de lle seguir a conversa, e algo me dicía que ao raparigo lle rebulía o mesmo degoiro, pois de súpeto, o cabalo, trocado nun Pegaso inalado, aterrou enriba do meu inseparable maletín de viaxante, convertido desta volta nun improvisado outeiro sobor do que non paraba de dar brincos ao son dun doce «arre cabaliño».
-E logo, a que che gosta xogar? -espeteille.
-A min ao fútbol e sobre todo ás agachadas.
-E que pasa coas maquiniñas, non che gostan?
-As maquiniñas apampan a un. Eu teño un amigo que pasa o día xogando á Play e agora xa non sae da casa.
Aquilo sooume a gloria. Fiquei engaiolado. Desgraciadamente nos tempos que corrían xa non estaba afeito a ouvir saír algo tan xenuíno da boca dun neno, e mesmo lembrei unha época non tan lonxana na que, en troques, aquel feito tería sido do máis normal. Sentín que algo moi valioso estabamos a perder. Xa pouco máis falamos, pois a nai acabárao de chamar mentres encaraba a porta coa súa compra na man. Pouco había sospeitar ela da admiración coa que eu a ollei. Aínda fiquei un intre vendo o alegre voar do Pegaso cara fóra, absorto na ledicia que acabara de sentir. O resto da miña visita sería coma unha de tantas, pois xa nin me lembro, mais a imaxe daquel neno naquela tenda ficaría cintilando para sempre na miña retina.
Xa no meu coche e deixando atrás aquela lonxana vila, sentínme como Scarlett O'Hara en Foise co vento, pregoando para os meus adentros: «A Deus poño por testemuña de que, cando teña un fillo, tamén vai falar en galego».
Bernardo González Carballo (A Coruña, 37 anos) é comercial.