LOGO DE VIMIANZO, camiño da Fisterra, é fácil ultrapasar o cruzamento a Dumbría, mal sinalado. Se cadra, hai que dar volta e desfacer camiño para ir entrando na humildade dun concello de nome poético, entre verdores previos ao do mar que tamén lle pertence. No colexio, a sorpresa, e unha lembranza de tempos idos, aqueles en que a escola da aldea acollía xuntos nenos pequerrechos e nenotes grandes. «Témolos de tres a doce anos», confirman os mestres. Hai que lles falar do oficio de escribir. Con receo, pois tanto pequeno pode ser unha bomba de reloxería. Pero o temor resulta gratuíto porque son uns pícaros ben mandados, capaces de atenderen ao discurso de quen tenta achegarse a eles coa idea principal de que todos podemos ser escritores xa que todos temos moito para contar; porque pasamos a vida a relatarmos o vivido e o inventado. Vistos de fronte, semellan nenos da escola da aldea de hai cinco décadas. As súas caras lindas, os ollos grandes, as fazulas rosadas recordan os seus avós; mais estes cativos visten e calzan á moda, sen diferencia cos cativos de cidade. Teñen ordenadores. Están infinitamente lonxe dos personaxes de Memorias dun neno labrego . E cando falan fano con naturalidade familiar no idioma que foi cedendo paso ao imperial español . Niso manteñen a liña de continuidade co patrimonio do pobo ao que pertencen. Parecen unha reliquia que merecese altar. Como o merecen os que os ensinan; os que os dirixen para que escriban contos coma o do poldro Pinto, que entraba pola casa e subía escaleiras e atopaba unha pantasma que o defendía do dono que -nun pesadelo- o quería vender. Os mestres de Dumbría incitaron a escribir; axudaron a facelo na lingua que propugna o conferenciante chegado da capital provinciana, imitadora de Madrid, onde el resiste... O conto do poldro faille ver que chegou tarde, pois a Literatura Galega xa estaba inventada alí, nunha aldea fisterrá. E volta para A Coruña cheo de esperanzas.