Carlos Núñez: «A Costa da Morte é máxica»

A REMOLLO | O gaiteiro actuou o domingo en Soandres, nunha dobre sesión, na que trasladou ao público nunha viaxe no tempo


Carballo / La Voz

Non precisa presentación. Porque Carlos Núñez (Vigo, 1971) leva case trinta anos sobre os escenarios, non só de Galicia, senón de todo o mundo, compartindo a súa música. Unha música que se escoitou en directo o domingo no Mosteiro de Soandres, A Laracha, dentro da súa xira Lugares máxicos de Galicia. Admite que o mar sempre foi a súa fonte de inspiración e que a Costa da Morte ten unha presenza destacada nos seus traballos. Precisamente, moitas das sesións fotográficas para os seus discos tiveron lugar nunha comarca, que define como especial.

-Dúas sesións en Soandres tras esgotar as entradas para a primeira. Agardaba a boa acollida?

-A verdade é que en toda esta xira que estamos a facer de lugares máxicos a xente está respondendo de marabilla. Nesta caso dábanos mágoa que quedase fóra xente e decidimos engadir esta segunda función ás 17.00 horas.

-Cal é o seu vínculo coa Costa da Morte?

-Para min toda a Costa da Morte ten unha importancia na música moi salientable. De feito, no meu primeiro disco gravei o Maneo de Caión, cunhas grandes pandereteiras, con Xiradela de Arteixo. Elas dicían que as grandes mestras eran as da Costa da Morte e sempre tiven esa idea, ese mito de que as mulleres de desa zona, e a costa, son máxicas. É especial actuar nun lugar como o Mosteiro de Soandres.

-Vén moito por aquí?

-Para moitos dos meus discos fixen sesións de fotos pola Costa da Morte. Para min é unha comarca que reflexa o escenario céltico de Galicia á perfección. Conéctanos coa costa de Bretaña, de Irlanda, de Escocia, e por iso penso que dun xeito intuitivo sempre tire moitas fotos aí para os meus traballos.

-Algún sitio preferido nesta zona?

-Gústame todo. Unha cousa que me sorprende da Costa da Morte é que é unha comarca onde a xente garda unha comunicación espiritual coas paisaxes, que en cambio nas Rías Baixas hóuboa, pero agora é mais complicado atopar. Probablemente pola tentación da modernidade mal entendida.

-Que se vai atopar a xente no concerto de hoxe?

-Soandres é un lugar que permite facer música como unha viaxe no tempo. Tocaremos música medieval, con instrumentos esculpidos polo Mestre Mateo, tamén outras celtas de Beethoven, que é unha das novidades deste ano. De feito, estará con nós unha cantante irlandesa, Marian Ryan, que ten 27 anos e está a medio camiño entre a música tradicional e a clásica. Canta e toca o fiddle, o violín irlandés, entó é perfecta para este repertorio.

-O de que Beethoven teña composicións celtas sorprende moito.

-Si, aos propios alemáns. Cando estivemos na súa casa alá descubrimos que os seus derradeiros quince anos estivo traballando con música celta para preparar a súa sétima sinfonía. Estivemos preparando ese repertorio quince anos, e culminará cun proxecto que verá a luz o ano que vén, que é cando se celebra o 250 aniversario do seu nacemento, porque decidiuse pospoñer un ano, pero agora, este 2020 facemos este adianto.

-No confinamento estivo inmerso con outro proxecto, como o viviu?

-Chegamos de actuar en Bos Aires e aquí a cousa xa estaba fea. Xurdiu entón que o Consello da Cultura Galega me contactou porque sabían que levaba moitos anos facendo transcricións da música de Ricardo Portela, e como no 2020 se cumprían cen anos do seu nacemento, preguntáronme se a podería acabar. Eu coñecino con 12 ou 13 anos, e cando morreu, eu tiña 19, pediume que lle transcribise o repertorio. Levoume moitos anos e moito esforzo.

-Estivo ben entretido.

-Foi durísimo, durísimo. Tanto que nalgún momento tiña que falar en alto para non quedarme durmido. Xa non só o tempo do confinamento. Foi un longo proceso. Fun á Bretaña para aprender dos bretóns, escoceses, irlandeses, os sistemas de transcrición da escritura. Pensa que cada peza de Portela pode ter cincocentas notas das cales o 40 % son notas da melodía, pero o 60 % son ornamentos, os adornos. Algo que case non se escoita, non se ve, polo que é a parte mais fráxil e que se perde pola transmisión oral. Portela era un dos últimos samurais , un dos gaiteiros mais históricos de Galicia.

-Ese traballo xa está dispoñible.

-Si, por iso estou moi feliz. Está dispoñible na web do Consello e a xente pode descargarse o libro con todas as transcricións. En setembro sairá unha nova edición de luxo.

-Recorda a primeira vez que tocou a gaita?

-Tiña oito anos e fun a probala a unha tenda. Era moi barata e sinxela, recordo que me esvaecín por hiperventilación. Foi tremendo, porque fun na búsquea dun soño e logo pensei que non o ía poder cumprir. Foi unha conquista.

-Se non fora músico, que sería?

-Quen sabe. Hai algo que me encanta, que é a parte pedagóxica. Creo que todo o mundo ten un don para algo, hai que atopalo. Se tes un mestre que che axude a atopar a túa estrela vas ser feliz. Sempre me fascinou a idea de axudarlle á xente a atopar a súa estrela.

-Que lle ensinou a música?

-A musica ensínache tres cousas: a non so falar senón tamén a escoitar, a traballar en equipo como nunha orquestra, e a sentir como senten os outros.

Máis de cerca

Praia ou montaña? A miña fonte de inspiración é o mar. Sempre foi unha musa, de todos os xeitos sempre procuro escaparme a tocar en plena natureza e tocar para min só.

O seu plan perfecto en verán? Un baño pola mañá no mar e despois saír a mediodía cara o concerto máxico que toque ese día. Ese o paraíso para min e este verán o conseguín, con máscara e todo, logrei a felicidade.

É de ir de tapas? Gústame cando teño a oportunidade cociñar para os amigos, e sobre todo se veñen de fora. Dígolles imos cociñar coa auga de mar, que ten os compoñentes perfectos, e pensan que lles tomo o pelo. Entón imos falar cos mariñeiros, que lles din que é verdade. Admiro moito a cociña tradicional.

Gústalle o marisco entón? Encántame, para min non hai nada que supere a sensación de cando rematas un boi ou un centolo e lle metes ese chorriño de viño branco. Ese último cáliz. Lembro unha vez que unha xornalista francesa, que probou o viño directamente da cáscara da centola, tivo un orgasmo gastronómico.

É mais de viño que de cervexa? Cada cousa ten o seu momento, pero encantaríame que fósemos mais da man. Hai algunha cervexa galega que patrocina flamenco ou músicas internacionais doutros países, e dáme mágoa porque aquí poderíanse facer cousas moi bonitas coa música e estes produtos.

Oportunidad única, en Soandres, para disfrutar de Carlos Núñez

s. g./ p. b. m.

Ofrecerá mañana dos conciertos: para el de las 17.00 todavía quedaban entradas ayer, en Ataquilla.com

Hace varios años que el gaiteiro internacional Carlos Núñez impulsa la gira «Lugares máxicos de Galicia», conciertos que le permiten aproximarse al público, al patrimonio y al paisaje de la comunidad de una manera diferente. Núñez recalará mañana en el monasterio de Soandres, en A Laracha, uno de los grandes cenobios de Bergantiños. Lo hará, además, con felices noticias, en tanto que para su concierto de las 20.00 horas se agotaron las entradas y es por ello que se programó una nueva intervención a las 17.00: ayer todavía quedaban algunos billetes, disponibles en Ataquilla.com, a 20 euros.

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Carlos Núñez: «A Costa da Morte é máxica»