Hai froitas que saben tan ben cando se pronuncian como cando se comen. Amorentes. ¿Pode haber un nome máis fermoso polo medio das nosas leiras? Abondan estes días polos prados e silveiras de Entrecruces, e seguro que polos de media Galicia. Cando os apañas é como degustar unha gran reserva, só que aquí si que lle cadran ben esas voces engoladas que se lle aplican aos bos viños: regusto en padal de froitas do bosque, ribetes amargos da terra profunda, color paixón no seu corpo redondo, esencia salvaxe da herba doméstica. E así ata o infinito. Tamén nos nomes: amorentes, insisto. Nunca o escoitara ata chegar ao sur carballés. Amorodos, morillóns, marotes, amorotes, morillos, marogos, marolas, merotes, morodos, careixos.... Todo é o mesmo: unha fartura léxica dunha delicia que nace e medra soa. Que á veces morre nun frasquiño de vidro e hai quen lle saberá sacar partido con moito mimo na cociña. Ou nunha presa coa man dun rapaz que aínda ten a sorte de buscalos, atopalos, comelos, contar o que fixo e quedar satisfeito, como se xa enchera o día. Non sabe que, cando mete a lingua entre as moas, tamén está probando e mantendo verbas centenarias, que cos novos tempos se agochan tanto como esta fresiñas vermellas de pescozo branco. Non o sabe aínda, pero xa terá tempo de sabelo. Se cadra aínda pode ir completando a ecuación perfecta dos sabores do verán: as amoras maduras, os chuchameles de debaixo dos loureiros e os carballos, os pexegos verdes, as mazás doces e as duras. Tiña que haber unha cartilla para marcar todo o que se vai probando. E ensinarlla aos avós e que te aproben cada verán.