Centenarios


Éo que mellor se nos dá facer: centenarios. Agora está Avelina da Ponte cos 110, como antes estivo María de Fisterra cos mesmos anos. Avelina apunta a récord. Si, certo, non se pode dicir nunca nada a estas alturas porque a vida é como é, pero a súa mirada e o seu sorriso, sobre todo cando está rodeada dos bisnetos, indican que a cousa vai para largo. Ben: debería. Sería xusto. Aínda que só fose por boa persoa, xa o merece.

Ademais da bondade, algo hai por estas terras que nos fai máis vellos. En todos os sentidos: onte mesmo soubemos que temos 700 pensionistas máis. Xa superan o 25 % da poboación. As proxeccións do vindeiro decenio van nesa liña. Moitas pensións a pagar, merecidas. Milleiros de lembranzas que contar. E coidados que se precisan. Non todo é romántico: enfermidades, soidades, dores, ansias. Con iso coexistimos.

Pois esta é a sociedade que temos na volta. Tan nosa como a da emigración. Duras as dúas. O emigrante non nace, faise. E o centenario, volvemos ao de antes, si se fai. Din as estatísticas que o que dura nace e morre no inverno. Xa é un sinal. Afeitos a sufrir, quedan vacinados. O do territorio non é un conto. Sempre me chamou a atención o caso de Vilastose, cun cemiterio pequeno, debaixo dun campanario exento, no que os máis novos teñen noventa anos, de cen e cento e pico hai uns cantos. Algo tivo que pasar por alí. O vento do mar de lonxe, mesturado coas follas de carballo, o alento dos pais e avós, o granito das pedras da casa, o gran do millo verde. A raza forte, que dicía meu avó. Se cadra para chegar aos 100, a ver se funcionaba. Pero non.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos

Centenarios