Cousas de Manolín

MANUEL OLIVEIRA GÓMEZ

CARBALLO

Un pequeno percorrido vital, pero sen nostalxia, polos aconteceres da vida

12 oct 2014 . Actualizado a las 05:00 h.

Suena el móvil: ¡Sí!... ? Ameixeiras? La Voz de Galicia, que me propone que escriba para la sección En primera persona; quedo sorprendido y digo: Sí. ¿Agradecimiento? Lo que siento es sonrojo por mi atrevimiento, pues sinceramente, de qué escribir que les interese a los lectores. Seguiré los pasos de mis antecesores en dicha sección, que ellos me perdonen, y hablaré de algunas cosas de mi vida.

Nací en A Coruña, a los 2-3 años empecé a balbucear la lengua valenciana, más tarde mezclándola con la mallorquina, y siguiendo mi particular carrera de idiomas, el castellano-andaluz de Estepona, Sanlúcar de Barrameda y Huelva, para terminar doctorándome na Costa da Morte, en Corcubión, terra do meu pai, co idioma galego. ¡Por cierto!, en la playa de Sanlúcar enterré unas sandalias (hace unos 64 años) ¡rojas, preciosas! abiertas por detrás (de aquella sólo las llevaban -abiertas- las niñas) que mi amada madre me comprara y que no volví a ver; primero me calentaba el culito y después me ponía las preciosas sandalias; ¡ahora las lleva todo quisque! Si alguien las encuentra?

Adelantado a las modas

Fui siempre un niño adelantado a las modas, mi madre jamás me puso unos horribles taparrabos ¿mamelucos?, yo usaba braguitas, un adelanto del slip; cuando íbamos a la playa de Quenxe yo me quitaba pantalón y slip juntos. Lo que sí es cierto es que mi madre  creía firmemente en la libertad, igualdad, y fraternidad.

Non son home de moitas «nostalxias» (algunhas sempre?), trato e tratei de vivir o presente, co coñecemento de que sempre chego «tarde» e este convértese en pasado, pero? «Rememorar» tempos pasados pode ser unha boa terapia, para non esquecer quen fomos. A miña honesta e sincera reflexión sobre algunhas etapas da miña nenez, xuventude e madurez fanme ver que estou en débeda con moitas persoas, (ausentes e presentes), e que son en parte o que quixéchedes que fora. Todos, amigos/as,  compañeiros/as, coñecidos/as, xefes, en todas as etapas da miña vida me tratáchedes con respecto e cariño, e ensináchesme o camiño a seguir. Ata dalgún inimigo aprendín o que nunca debo facer.

Xogos e tropelías

Todos vós, xunto cos  meus pais e a miña familia, ensináchesme que a honestidade, o esforzo, o respecto e unha longa lista de valores éticos deberan acompañarnos e estar presentes en todo momento e lugar; ¡costa, pero vale a pena!. Para todos vós fixen aquela poesía, que di: «Me confieso ante vosotros/ de todo mi pasado, del presente (que es ahora)/ y del futuro no vivido ? [www.cousasdemanolin.blogspot.com].

E seguindo recordando o pasado, pero sen «nostalxia», non podo evitar un sorriso cando penso, (xa en Corcubión), nos xogos e tropelías que facíamos: O Tirable, A Burra, Os Tres Marinos, O Pincho, aos Bandidos, de sete ou dez pasos, por suposto o fútbol, terror das galerías circundantes do Campo do Rollo, e como non, o «asalto» que sufrían algunhas hortas con árbores frutais. Todo isto e moitas máis cousas, facían que nós, os rapaces daquela época fóramos verdadeiros atletas: forza, potencia, flexibilidade, elasticidade, equilibrio, velocidade, resistencia... sen esquecernos da valentía, coraxe e capacidade de sufrimento. Daquela non se falaba de tiróns, de rotura de fibras, de distensión de ligamentos. Máis tarde veu o fútbol serio no U.?C. Cee e o coñecer outros pobos da Costa da Morte, e facer moitos máis amigos, amigos que aínda hoxe (presentes o ausentes) están entre os meus recordos, por citar algún, en Carballo, Buño,  Muxía, Baio, Ponteceso, Esteiro, e sobre todo en Fisterra, os meus máis cariñosos e mellores contrarios e amigos. Unha forte aperta.

Manuel Oliveira Gómez, «Manolín», é, ademais de buzo retirado, o entrenador máis laureado da Liga da Costa da Morte. Tamén poeta e escritor. Pode coñecerse máis sobre el no seu blog persoal: www.cousasdemanolin.blogspot.com