E comezamos: primeira obra do festival de teatro do FIOT. Primeira crítica.
Ás veces pregúntome que sentido ten que escriba contando o que eu vin, se a maioría de vós, queridos concidadáns, tamén fostes á representación da que vos falo aquí. E se non fostes, non sei que iades entender do que conto. Se cadra é por ver se coincidimos nas opinións; se cadra por albiscar un punto de vista do que vós non vos decatarades. Sexa o que sexa, velaquí estou para acompañarvos (se as vosas mercedes así o queren) un ano máis, ao longo do FIOT. ¡Benvidos sexades todos e todas!.
Non é máis que o meu punto de vista: o que eu vexo, e como eu o vexo. Nada importante. Desculpade pois, se non coincido coa vosa opinión.
É unha boa nova que o día do Barça- Madrid, o Partido de Fútbol de todo o Planeta, ese día e a esa hora esteamos vendo o teatro do FIOT; e que o Salón de Actos onde ten lugar, estea completamente CHEO. Iso antes non pasaba: ¡O fútbol é o fútbol! Estaredes de acordo comigo en que é un moi bo síntoma en canto á saúde teatral da nosa vila e comarca. Nivel. ¡Nivelazo!.
Pero falemos da obra: Contra el Viento del Norte de Tanttaka Teatroa, unha compañía vasca que xa é a terceira vez que acode a Carballo. Precisamente encetámolo FIOT coa entrega do Premio do Público pola súa representación El Florido Pencil, ao representante de Tanttaka.
¡Chisssss!. Ábrese o pano. Comezamos.
Gústame a posta en escena (parabéns José Ibarrola): soporte visual importante que fai fácil a interpretación dos tempos. Resulta estético dentro do sinxelo, e axeitado ao mundo informático que o envolve. Dous personaxes, un el e unha ela, que se encontran casualmente debido a un erro no moderno mundo de Internet; no mundo dos emails. Seguramente a cada un de vós, vénsevos á cachola a película de Tom Hanks Tienes un email. Digamos que isto é unha variante (teatral) en col desa idea. Pero no cine podes xogar con moitos planos. Aquí só hai un.
Existe unha pequena dificultade de interpretación, xa que cada personaxe diríxese ó ordenador; ventá coa que comunica co outro/outra. Non se miran ás caras. Non é un diálogo ó uso, que resultaría máis doado, onde xogarías cos xestos e as expresións da outra parte. Trátase desa nova situación, propia dos nosos tempos, na que un comunícase con outra persoa por exemplo a través do móbil, aínda que esteamos na máis rigorosa intimidade. E non sabemos que cara pon a outra parte, cando lle digo tal cousa.
No escenario hai un espazo para el e outro para ela. En principio inviolables (con pequenas licencias, supoño que do director). De cando en vez podemos ler o texto que escriben proxectados nunha especie de pantalla transparente. Pero normalmente isto óbviase e vano contando como se estiveran escribindo. Con esta pantalla fanse as transicións de tempo apoiados con imaxes: neva, chove, xente camiñando na cidade. Vaise debuxando unha faciana, da mesma maneira que se vai perfilando unha relación (que devén en sentimental) entre os dous personaxes; e que imos ver medrar pouco a pouco. Xa mo avisaran á entrada, alguén que a veu anteriormente: vas ver unha comedia romántica. E iso é o que vai agromando, paseniño.
Movemento e expresión corporal
Unha historia de amor nos tempos de Internet. Os espectadores somos privilexiados voyeures que asexan no interior de cada casa; na vida persoal e nas reaccións de cada quen. Somos os únicos con licenza para velos espidos, física e espiritualmente.
A peza, ten (polo seu contexto) unha limitación de movementos dos actores, que é resolta con bastante dignidade polo seu director (Fernando Bernués). A expresión corporal, importante nesta obra, está máis conseguida por parte del, que pola de súa bela compañeira, a quen tampouco lle axudaba moito a súa feble voz. Botei de menos algún crescendo, algún berro. Os diálogos están case contaxiados do monótono falar dun chat. A entoación queda algo eivada, pero con todo, conséguese crear unha atmosfera doce, romántica, de pura relación home-muller que supoño foi do agrado da maioría do respectable.
O final (víñame eu preguntando «a ver como acaba isto») foi un pouco ó máis puro estilo Hollywood: non pode ser que unha muller casada vaia con outro así como así. Vamos home, ¡faltaba máis!. Eu polo menos nunca vin unha película USA que llo permitiran: ou morre ou non o fai. A pesares de que a maioría dos espectadores (e probablemente máis as espectadoras) estábano desexando. Romeo debe morrer. Non vaia a ser.
Non creo que pase á historia das obras imprescindibles do teatro, pero a min Tanttaka gustoume sempre; e para o nivel que imos acadando, non estivo mal. Sen sobresaltos, pero normal. Entretivo, ¿non pensades así?.
Ata a próxima.
crítica teatral «contra el viento del norte», de tanttaka teatroa