«O proxecto máis emotivo sempre será o que está por vir»

Santamaría impulsa interesantes iniciativas para motivar o públicoSuso Santamaría Promotor cultural


Suso Santamaría é unha persoa nobre e desinteresada. Falador e reflexivo. Chámanlle o «home das estatuas». A sala Pousada das Ánimas, en Boiro, está flanqueada por dúas impresionantes estatuas de bronce en homenaxe a dous grandísimos artistas deste país, Xavier Krahe e Fran Narf.

-Por que estes dous artistas para dedicarlles esta homenaxe?

-Ademais de ter a sorte de poder contalos entre as miñas amizades, os dous tiñan un mesmo fin, que era mellorar o mundo a través da súa arte, sen grandes discursos, mostrando que as cousas importantes conséguense pelexando todos os días. As estatuas están aí para pór en valor o seu traballo e poder inspirar outros futuros artistas no camiño que eles trazaron: crear ilusión, empatía, menos machismo, menos racismo, menos muros e máis apertura. Porque a arte alimenta a nosa sensibilidade e con iso só veñen cousas positivas.

-Defínete nun par de palabras.

-Máis que definirme, penso que o máis importante é coñecerse a un mesmo, porque ao final serán os teus actos os que te definan. Iso si, peléxoo todo ata o final, para ben ou para mal, e logo sigo o meu camiño disposto a volver a empezar. A vida é iso: un camiño interminable e non sempre en liña recta.

-En que momento decides dar o paso para desenvolverte como promotor cultural e cal foi o desencadeante desta decisión?

-Ao meu ver, non houbo un desencadeante, senón unha sucesión de actos ao longo de varios anos: os amenceres latinos, a Festa Cubana, os festivais de salsa, de jazz, de contos, de rock, de poesía... Supoño que me alimento de retos, de trasladar todo o que vivín á miña comarca.

-Unha interesante iniciativa trouxo ata a comarca os Vermuts Musicais na época estival. Poderías contarnos, polo miúdo, en que consiste este proxecto e cal vai ser, ao teu ver, o seu futuro próximo?

-Os Vermuts Musicais xurdiron de forma natural, a base de programar na Pousada, que é para min como un laboratorio. Hai que estar pensando continuamente na maneira de motivar o público. Así que, pensando no futuro, tirei de lembranzas, daquelas «sesións-vermut» de cando era neno, na Frama ou na Golden Fish, despois da misa. Pensei que se o público non vén á Pousada, pois iríamos alí onde estea o público, nun horario onde todo o mundo puidese participar. Ver familias enteiras disfrutar da música, seguir creando ese hábito de consumo de cultura, axuda tamén a posicionar a comarca como un destino turístico atractivo, non só pola gastronomía, pola paisaxe ou os monumentos, senón tamén por algo vivo e sempre actual. E o futuro deste proxecto está en sabermos consolidalo e melloralo, en garantir a súa continuidade no tempo.

-Os inicios deste proxecto cultural trouxéronche máis penuria económica que gloria. A falta de axudas e apoio económico por parte das institucións provocáronche múltiples quebracabezas, pero lonxe de afastarte das túas ideas innovadoras e, eu diría, revolucionarias, supuxeron un forte revulsivo para a túa intención de achegar a música á rúa, á xente, aos nenos. Cal foi para ti o proxecto máis emotivo ata o de agora?

-O proxecto máis emotivo sempre será o que está por vir. Eu ilusiónome moito con todos os que emprendo, pero unha vez rematado, xa estou a pensar no seguinte.

-Qué estás a programar neste intre, cal é o teu novo proxecto?

-Pola miña cabeza sempre pululan moitos proxectos que conviven e se solapan. Agora mesmo, facer unha residencia de artistas no Barbanza sería un proxecto moi interesante, pero as ideas teñen vida propia, teñen que esperar o seu momento e que as condicións sexan favorables.

-Que personaxe de todos os que pasaron pola Pousada lembras con máis agarimo?

-Quico Cadaval é para min unha das persoas máis interesantes que tiven a sorte de coñecer e poder ver actuar na Pousada. Só unhas palabras con el (se che deixa falar) e xa te das conta de que te atopas diante dunha mente privilexiada. Gústame moito como dende o coñecemento, o estudo, chega ao humor, se ri de todo e nos fai rir con todo o que toca e di. Outro dos artistas que personifica os valores que admiro é Diego García Rodríguez, que loitou, loita e loitará por vivir a súa paixón pola música, deixando atrás amigos e familia, crendo sen dobreces en si mesmo. Estas son as persoas importantes para min, as que pelexan dende un principio para sacaren adiante os seus proxectos, os seus ideais, e influíren positivamente nunha sociedade moi necesitada de valores, coma o compromiso, a tenacidade e o sacrificio para levarmos a bo porto todo aquilo que soñamos.

-Parabéns, Susiño, que sorte tes carallán! Que ben vives…

El contesta cunha sorte de sorriso, non exento de ironía, pero eu vexo a resposta no fondo dos seus ollos mansos.

-Sorte?, si, claro, debe ser iso, campión …

Rebelde con causa e tamén sen causa

Suso Santamaría naceu entre fogóns e aleitouse no teto da hostalería. Amasou os miolos da súa infancia no seo dunha férrea familia de lonxa traxectoria hostaleira, na que medrou como empresario a golpe de sopapos de man de millo e madrugadas de olor a café con caña.

Rebelde con causa e tamén sen causa. Traballou como camareiro, cociñeiro e profesor de baile. Puxo en marcha a primeira Asociación de Hostalaría do Barbanza e arrancou con varios negocios de hostalaría dentro e fóra da nosa comarca.

Pola súa sala pasaron multitude de artistas, persoas relevantes coma Luís Tosar, Iván Ferreiro, Gran Wyoming, Xoel López, Andrés Suárez, De Pedro, Barahúnda ou Carlos Blanco, máis de 2.400 actuacións en 24 anos de vida da Pousada...

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

«O proxecto máis emotivo sempre será o que está por vir»